Cyprian z Kartaginy, urodzony około 200–210 roku w północnej Afryce, prawdopodobnie w Kartaginie, pochodził z rodziny berberyjskiej. Otrzymał klasyczne wykształcenie, a po nawróceniu na chrześcijaństwo został biskupem Kartaginy w 249 roku. Był postacią kontrowersyjną za życia, jednak jego umiejętności duszpasterskie, stanowcza postawa podczas sporów teologicznych (m.in. kontrowersji nowacjanistycznej) oraz opis epidemii nazywanej później „dżumą Cypriana” przyczyniły się do ugruntowania jego świętości. Zginął śmiercią męczeńską 14 września 258 roku podczas prześladowań za cesarza Waleriana. Jego dzieła literackie, napisane po łacinie, uczyniły go jednym z najważniejszych pisarzy wczesnochrześcijańskich, uznawanym za czołowego autora łacińskiego do czasów św. Hieronima i św. Augustyna z Hippony.