Według tradycji Cezary pochodził z Afryki, prawdopodobnie z Kartaginy, i był diakonem w Kościele wczesnochrześcijańskim. Według niektórych przekazów miał być potomkiem rzymskiego rodu Gens Iulia osiadłego w Afryce. Jako diakon zaangażował się w działalność misyjną i ewangelizacyjną. Podczas podróży do Rzymu dotarł do Terraciny, gdzie w czasach panowania cesarza Trajana (98–117) został poddany męczeńskiej śmierci. Według legendy został zamknięty w worku i utopiony w morzu za sprzeciw wobec pogańskich obrzędów. Jego relikwie zostały przeniesione z Terraciny do Rzymu, gdzie spoczęły w Domus Augustana na Palatynie. Od IV wieku stał się jednym z najbardziej czczonych męczenników w Rzymie, a jego kult przyczynił się do zastąpienia pogańskich obyczajów chrześcijańskimi. W stolicy cesarzowi poświęcono kościół pod jego wezwaniem, a jego imię miało symbolizować nową erę wiary.