Bl. John Felton — biografia, kult i znaczenie
Błogosławiony Jan Felton to katolicki męczennik z Anglii, stracony w 1584 roku za wiarę podczas prześladowań za panowania królowej Elżbiety I. Jego dokładna data i miejsce urodzenia pozostają nieznane, ale jego śmierć na cmentarzu przy katedrze św. Pawła w Londynie stała się symbolem odwagi angielskich katolików w obliczu prześladowań. Felton jest jednym z czterdziestu męczenników Anglii i Walii, beatyfikowanych przez papieża Leona XIII w 1886 roku.
Życiorys
John Felton urodził się w katolickiej rodzinie w Anglii, choć dokładne miejsce i data jego narodzin nie są znane. W okresie rządów królowej Elżbiety I, która wprowadziła anglikanizm jako religię państwową, katolicy byli poddawani surowym prześladowaniom. Felton, podobnie jak wielu innych angielskich katolików, odmówił wyrzeczenia się wiary rzymskokatolickiej. Został aresztowany w 1584 roku pod zarzutem udziału w spisku mającym na celu zabójstwo wpływowego polityka, lorda Williama Howarda, kuzyna królowej. Chociaż dowody przeciwko niemu były słabe, Felton został skazany na śmierć. 20 sierpnia 1584 roku został powieszony, a następnie poćwiartowany na cmentarzu przy katedrze św. Pawła w Londynie. Jego śmierć stała się inspiracją dla innych katolików w Anglii, a jego postać została uwieczniona w literaturze hagiograficznej.
Duchowość i nauczanie
Chociaż życie Johna Feltona było krótkie, jego duchowość i postawa w obliczu śmierci stały się przedmiotem licznych opracowań hagiograficznych. Felton, podobnie jak inni męczennicy angielscy, był przykładem niezłomnej wiary i oddania Kościołowi katolickiemu. Jego listy i relacje z procesu podkreślają głęboką pobożność i gotowość do poniesienia śmierci za wiarę. W literaturze hagiograficznej często przedstawiany jest jako wzór cnót chrześcijańskich, takich jak odwaga, pokora i wierność.
Kult i patronat
John Felton został beatyfikowany przez papieża Leona XIII 29 grudnia 1886 roku jako jeden z czterdziestu męczenników Anglii i Walii. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 20 sierpnia, w rocznicę śmierci. W Anglii i Walii jest czczony jako lokalny święty, a jego postać jest upamiętniana w modlitwach i nabożeństwach. Jego kult rozwija się szczególnie wśród katolików anglosaskich, którzy widzą w nim symbol oporu wobec prześladowań religijnych.
Dziedzictwo i znaczenie
Dziedzictwo błogosławionego Johna Feltona jest istotne zarówno z punktu widzenia historii Kościoła, jak i kultury angielskiej. Jego męczeństwo stało się symbolem walki o wolność religijną i wierność katolickiej tradycji w Anglii. Współcześnie jest postrzegany jako jeden z bohaterów angielskiego katolicyzmu, a jego historia inspirowała wielu pisarzy i artystów. Badania nad jego życiem i kultem przyczyniły się do lepszego zrozumienia religijnych napięć w Anglii Tudorów oraz rozwoju katolickiej hagiografii w tym okresie.
Opracowanie hagiograficzne
**Katolicka Encyklopedia (1913)/Bł. Jan Felton**Męczennik, data i miejsce urodzenia nieznane, stracony na cmentarzu przy katedrze św. Pawła w Londynie 8 sierpnia 1570 roku za to, że około godziny jedenastej w nocy 24 maja tegoż roku przymocował kopię bulli św. Piusa V ekskomunikującej królową do bram pałacu biskupa Londynu w pobliżu katedry św. Pawła. Jego córka, Franciszka Salisbury, twierdzi, że czyn ten miał miejsce między drugą a trzecią nad ranem następnego dnia, na który w tym roku przypadła uroczystość Bożego Ciała. Rękopis przechowujący jej relację zawiera puste miejsce, gdzie powinien być zapisany wiek jej ojca, ale podaje nam inne szczegóły w pełni. Był zamożnym szlachcicem pochodzenia norfolskiego i mieszkał w Opactwie Bermondsey w pobliżu Southwark. Poślubił damę, która była druhną królowej Marii i towarzyszką zabaw królowej Elżbiety, a która była wdową po audytorze tej pierwszej królowej. On sam "był człowiekiem niskiego wzrostu i ciemnej karnacji". Z kopii bulli, które otrzymał w Calais, jedną dał Wilhelmowi Mellowesowi z Lincoln's Inn, swemu szczególnemu przyjacielowi. Kopia ta została odkryta 25 maja, a Mellowes na torturach wyznał, że otrzymał ją od niego. 26 maja został aresztowany i zabrany do Tower, gdzie był trzykrotnie torturowany na łamaniu kołem, choć od początku wyznawał i chlubił się swoim czynem. Został skazany 4 sierpnia i stracony cztery dni później. Został pocięty żywcem, a jego córka mówi, że wymówił święte imię Jezus raz lub dwa, gdy kat trzymał jego serce w dłoni.
POLLEN, Acts of English Martyrs (Londyn, 1891), 209; CAMM, Lives Of English Martyrs, II (Londyn, 1904-5), 1, i xix, n. 2; COOPER w Dict. Nat. Biog., s.v.