Bl. Elizabeth of Reute — biografia, kult i znaczenie
Błogosławiona Elżbieta z Reute, znana również jako Elżbieta z Schönau, była niemiecką mniszką i wizjonerką z XII wieku. Jej życie i działalność miały znaczący wpływ na rozwój duchowości franciszkańskiej i mistycyzmu średniowiecznego.
Życiorys
Elżbieta z Reute urodziła się około 1129 roku w Schwarzwaldzie w Niemczech. Pochodziła z arystokratycznej rodziny, co umożliwiło jej otrzymanie starannego wykształcenia. W młodym wieku wstąpiła do zakonu benedyktynek w Schönau im Schwarzwald, gdzie szybko zyskała reputację osoby głęboko pobożnej i obdarzonej darem wizji. Jej wizje, które opisywała w listach i pismach, dotyczyły głównie życia Jezusa Chrystusa i Matki Bożej, a także przyszłych wydarzeń Kościoła. Elżbieta zmarła 18 czerwca 1164 roku, pozostawiając po sobie bogatą spuściznę duchową.
Więcej w artykule: Bl. Elizabeth of Reute — zyciorys.
Duchowość i nauczanie
Elżbieta z Reute była znana ze swojej głębokiej duchowości mistycznej. Jej pisma, choć nie zawsze łatwe do zrozumienia, odzwierciedlają intensywne doświadczenia duchowe i silne przywiązanie do tradycji franciszkańskiej. W swoich wizjach podkreślała znaczenie pokory, miłości i oddania Bogu. Jej nauczanie miało wpływ na wielu współczesnych jej mistyków i przyczyniło się do rozwoju duchowości w Kościele katolickim.
Kult i patronat
Elżbieta z Reute została beatyfikowana przez Kościół katolicki w 1637 roku przez papieża Urbana VIII. Jej kult rozprzestrzenił się głównie w Niemczech i krajach katolickich, gdzie jest czczona jako patronka wizjonerów i mistyków. Wspomnienie liturgiczne błogosławionej Elżbiety z Reute obchodzone jest 18 czerwca.
Dziedzictwo i znaczenie
Dziedzictwo błogosławionej Elżbiety z Reute jest znaczące zarówno w kontekście historycznym, jak i duchowym. Jej pisma i wizje przyczyniły się do rozwoju mistycyzmu chrześcijańskiego i wpłynęły na wielu późniejszych świętych i mistyków. Jej życie i nauczanie pozostają inspiracją dla tych, którzy poszukują głębszego zrozumienia duchowości chrześcijańskiej.
Zobacz też
Opracowanie hagiograficzne
**Błogosławiona Elżbieta z Reute**Elżbieta z Reute, z Trzeciego Zakonu św. Franciszka, ur. 25 listopada 1386 r. w Waldsee w Szwabii, jako córka Jana i Anny Acheer; zm. 25 listopada 1420 r. Od najwcześniejszych dni "dobra Betha", jak ją nazywano, okazywała rzadką pobożność, a pod kierunkiem uczonego i pobożnego Konrada Kügelina, jej spowiednika, proboszcza kanoników regularnych św. Augustyna przy kościele św. Piotra w Waldsee, czyniła niezwykłe postępy w dążeniu do doskonałości. W wieku czternastu lat przyjęła habit trzeciego zakonu, ale nadal mieszkała w domu. Uznając to życie za niesprzyjające, po długich błaganiach uzyskała zgodę rodziców na opuszczenie domu. Nie otrzymując od nich wsparcia, zamieszkała u pobożnej tercjarki i obie zajmowały się tkactwem; jednak wynagrodzenie było skromne i często cierpiały głód oraz inne niedostatki. Po trzech latach Konrad Kügelin założył dom dla tercjarek w Reute na przedmieściach Waldsee i Elżbieta wstąpiła do niego wraz z kilkoma innymi.
Tam podjęła pracę w kuchni i rozpoczęło się jej cudowne życie w odosobnieniu, poście i modlitwie. W klasztorze nie było klauzury, mimo to prowadziła życie tak odosobnione, że nazywano ją "Rekluzą". Spędzała wiele godzin w małym ogrodzie, klęcząc na kamieniu lub leżąc krzyżem na ziemi w kontemplacji. Jej życie było tak czyste, że spowiednik z trudem znajdował materię do rozgrzeszenia. Wiele wycierpiała z powodu ataków złego ducha, podejrzeń ze strony współsióstr zakonnych, trądu i innych chorób, ale we wszystkich swoich próbach okazywała niebiańską cierpliwość. Tej cierpliwości nauczyła się z Męki Chrystusa, którą uczyniła nieustannym przedmiotem rozmyślań, przedmiotem swojej miłości i regułą swojego życia. W konsekwencji Bóg pozwolił jej nosić na ciele znaki Męki Pańskiej; jej głowa często nosiła ślady Cierniowej Korony, a ciało ślady Biczowania. Stygmaty pojawiały się tylko od czasu do czasu, ale jej bóle nigdy nie ustawały. Ukazano jej szczęście błogosławionych i dusze w stanie czyśćca; odsłonięto przed nią tajemnice serc i przyszłości. Przepowiedziała wybór Marcina V i koniec Zachodniej Schizmy. Choć tak bardzo faworyzowana przez Opatrzność Bożą, zawsze zachowywała wielką pokorę. Po śmierci została pochowana w kościele w Reute. Jej życie zostało spisane przez jej spowiednika i wysłane do biskupa Konstancji, ale dopiero po 1623 r., kiedy jej grób został otwarty przez proboszcza z Waldsee, jej kult ludowy rozprzestrzenił się w Szwabii. Po kilku cudach dokonanych za jej wstawiennictwem zwrócono się do Stolicy Apostolskiej o zatwierdzenie jej kultu. Stało się to 19 czerwca 1766 r. za Klemensa XIII. Franciszkanie obchodzą jej święto 25 listopada.
FRANCIS MERSHMAN