Benedykt urodził się około 480 roku w Nursji w zamożnej rodzinie rzymskiej. W młodości został wysłany do Rzymu, by kształcić się, jednak rozczarował się pustymi wartościami świata. Uciekł do Subiaco, gdzie przez trzy lata żył w ubóstwie w jaskini, prowadząc surowe życie modlitwy i ascezy. Tam spotkał mnicha Romana, który dostarczał mu pożywienia. Z czasem dołączyli do niego uczniowie, a on założył dwanaście małych klasztorów, w których wprowadził własną regułę życia zakonnego. Reguła Benedykta łączyła surowość dawnych eremitów z umiarkowaniem, kładąc nacisk na modlitwę, pracę i posłuszeństwo. Jego nauki zdobyły szerokie uznanie, a klasztory według jego reguły rozprzestrzeniły się po całym świecie. Benedykt zmarł około 547 roku, pozostawiając trwały ślad w historii Kościoła jako jeden z najważniejszych świętych i reformatorów życia monastycznego.