Bazyli urodził się w grudniu 1468 roku w Jelochowie niedaleko Moskwy, w rodzinie chłopskiej. Od wczesnych lat życia wyróżniał się głęboką pobożnością i skłonnością do ascezy. Zyskał miano "głupca dla Chrystusa" (yurodivy), co w tradycji prawosławnej oznaczało osobę udającą szaleństwo, by w ten sposób ukazywać prawdę i potępiać zło w społeczeństwie oraz Kościele. Jego zachowanie, często ekstrawaganckie, przyciągało uwagę i szacunek, gdyż postrzegano je jako wyraz szczególnej bliskości z Bogiem. Bazyli żył w czasach panowania cara Iwana Groźnego, którego miałoby się bać bardziej niż kogokolwiek innego. Według przekazów posiadał dar proroctwa i uzdrawiania, a jego modlitwy miały przynosić ulgę cierpiącym. Zmarł 2 sierpnia 1557 roku w Moskwie. Kanonizowany został w 1588 roku. Jego ikony są szeroko czczone w Rosji, zwłaszcza w Moskwie, gdzie na jego cześć wzniesiono sobór św. Bazylego na Placu Czerwonym. Na ikonach często przedstawiany jest w modlitwie, czasem w towarzystwie innych świętych.