Anzelm urodził się około 1033 lub 1034 roku w Aosta (dzisiejsze Włochy) w szlacheckiej rodzinie. W młodym wieku opuścił dom rodzinny, by podążać za powołaniem religijnym. Wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru Notre-Dame du Bec w Normandii, gdzie szybko wyróżnił się jako zdolny administrator i intelektualista, zostając najpierw przeorem, a następnie opatem. Jego zdolności oraz kontakty z Anglią przyczyniły się do objęcia w 1093 roku stanowiska arcybiskupa Canterbury. Anzelm odegrał kluczową rolę w sporze o inwestyturę, broniąc interesów Kościoła przeciwko angielskim królom Wilhelmowi II i Henrykowi I, za co został dwukrotnie wygnany (1097–1100 i 1105–1107). Podczas wygnania uczestniczył w Soborze w Bari, gdzie przyczynił się do przyjęcia rytu rzymskiego przez greckich biskupów południowych Włoch. W Anglii walczył o prymat Canterbury nad arcybiskupstwem Yorku i biskupami Walii, odnosząc częściowy sukces, choć decyzje papieża Paschalego II później przywróciły wcześniejszy status Yorkowi. Anzelm jest autorem licznych dzieł teologicznych i filozoficznych, w tym Monologionu i Proslogionu, w których przedstawił m.in. słynny argument ontologiczny na istnienie Boga. Zmarł 21 kwietnia 1109 roku w Canterbury. Został kanonizowany w 1494 roku, a w 1720 roku ogłoszony doktorem Kościoła.