Antym Iberyjczyk urodził się około 1650 roku w Królestwie Kartlii w Gruzji jako Andria. W młodości związał się z Kościołem prawosławnym, gdzie zdobył szerokie wykształcenie teologiczne, filozoficzne oraz umiejętności kaligraficzne. W późniejszym okresie życia przeniósł się do Wołoszczyzny, gdzie zasłynął jako jeden z najwybitniejszych duchownych prawosławnych swojego czasu. Pełnił funkcję metropolity Bukaresztu w latach 1708–1715, a także kierował drukarnią księcia wołoskiego, przyczyniając się do rozwoju piśmiennictwa i kultury religijnej w regionie. Był autorem licznych dzieł, w tym zbioru kazań zatytułowanego Didahii (Sermones), które miały istotny wpływ na życie duchowe prawosławia w Rumunii. Zginął śmiercią męczeńską w październiku 1716 roku na granicy turecko-bułgarskiej. Został kanonizowany przez Rumuński Kościół Prawosławny w 1992 roku, a jego wspomnienie obchodzone jest 27 września.