Antonia z Brescji, urodzona w 1407 roku, wstąpiła do zakonu dominikanek w młodym wieku. Gdy ukończyła czterdzieści lat, powierzono jej funkcję przełożonej klasztoru w Ferrarze. Pod jej kierownictwem podupadający dom zakonny odzyskał dawny blask, stając się wzorem pobożności i gorliwości dla innych ośrodków dominikańskich. Jej działalność została jednak przerwana przez oszczerstwa, które doprowadziły do jej odsunięcia ze stanowiska i przydzielenia jej najprostszych obowiązków. Pomimo tego, w późniejszym czasie doceniono jej wyrzeczenia i umartwienia, przywracając jej należne miejsce w klasztorze. Zmarła w 1507 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo duchowej siły i pokory.