Antoni z Padwy, urodzony jako Fernando Martins de Bulhões w Lizbonie w 1195 roku, początkowo był kanonikiem regularnym w Coimbrze od 1210 roku. W 1220 roku wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych, znanego jako franciszkanie. Przez pewien czas działał w Portugalii, następnie przeniósł się do Włoch i Francji. W 1221 roku uczestniczył w Kapitule Generalnej w Asyżu, gdzie spotkał osobiście św. Franciszka z Asyżu. Po zakończeniu kapituły został wysłany do Montepaolo di Dovadola niedaleko Forlì, a w 1222 roku wyróżnił się jako kaznodzieja w Forlì, przez co bywał określany także mianem Antoniego z Forlì. Antoni został powierzony nauczaniu teologii i wysłany przez samego św. Franciszka do Francji, aby przeciwdziałać rozprzestrzenianiu się herezji katarów. Później przeniesiono go do Bolonii, a następnie do Padwy, gdzie zmarł 13 czerwca 1231 roku. Został kanonizowany już w 1232 roku, czyli niespełna rok po śmierci, a w 1946 roku ogłoszono go doktorem Kościoła.