Antoni z Martkopi pochodził z Syrii, gdzie w młodości wstąpił do klasztoru założonego przez mnicha Jana. Był jednym z dwunastu wybranych uczniów, którzy wraz z Janem opuścili pustynię syryjską. Następnie żył na górze Zaden (późniejsza Zedazeni), gdzie miejscowa ludność uznawała go za świętego ascetę i cudotwórcę. Na polecenie Jana Antoni opuścił górę i udał się do Kachetii w Gruzji razem z mnichami Stefanem, Józefem i Zenonem. Tam, w dolinie Lonoat, założył monaster, który szybko stał się celem pielgrzymek wiernych szukających jego modlitwy i rady duchowej. Poszukując całkowitej samotności, opuścił klasztor i zamieszkał na słupie w górach Akrian, gdzie spędził osiemnaście lat w ascetycznym odosobnieniu.