Alberyk z Utrechtu był benedyktyńskim mnichem, a następnie opatem klasztoru św. Marcina w Utrechcie. Według niektórych źródeł był prawnukiem świętej Adeli z Pfalzel. W latach 775–776 odbył podróż do Italii na zlecenie Karola Wielkiego. Po powrocie objął stanowisko opata po zmarłym wuju, Grzegorzu, który był także administratorem kościoła fryzyjskiego. W 777 lub 778 roku został konsekrowany na biskupa Utrechtu w Kolonii. Za jego pontyfikatu doszło do integracji kościoła fryzyjskiego z systemem frankijskim, a biskupstwo Utrechtu zostało uznane przez arcybiskupstwo kolońskie. Święty Alberyk prowadził działalność misyjną wśród Fryzów, niszcząc pogańskie miejsca kultu i wysyłając misjonarzy, m.in. późniejszego biskupa Münster, Liudgera, na teren Ostergau. Zmarł 21 sierpnia lub 14 listopada 784 roku.