Albert urodził się w 1025 roku w Prezzate. Był włoskim rycerzem i szlachcicem, który później wstąpił do zakonu benedyktynów. Znany był przede wszystkim jako jeden z najgorliwszych obrońców i propagatorów reformy kluniackiej w Lombardii, jednak pozostawał politycznie blisko cesarzy, w szczególności Henryka III i Henryka IV. Jego związek z otoczeniem cesarskim potwierdzają liczne dokumenty, w których występował jako świadek na posiedzeniach sądowych (placita) u boku wymienionych władców. W okresie konfliktu między cesarstwem a papiestwem, związanym z reformami gregoriańskimi, Albert opowiedział się po stronie cesarza Henryka IV przeciwko papieżowi Grzegorzowi VII, co było zgodne z ówczesnym klimatem politycznym Bergamo, gdzie popierano cesarza. Zmarł 2 września 1095 roku w Pontidzie, gdzie później został otoczony kultem jako święty.