Albert z Bergamo, znany również jako Albert z Bergamo, był włoskim duchownym i biskupem, który żył w XII wieku. Urodził się w Bergamo, w Lombardii, około 1149 roku. Jego rodzice byli zamożnymi mieszczanami, co pozwoliło mu na zdobycie solidnego wykształcenia. Albert od młodości wykazywał głęboką pobożność i zainteresowanie życiem duchowym. W wieku 20 lat wstąpił do zakonu kanoników regularnych św. Augustyna, gdzie złożył śluby zakonne i poświęcił się modlitwie oraz studiom teologicznym. Jego talent i pobożność szybko zwróciły uwagę przełożonych, co zaowocowało powierzeniem mu ważnych funkcji w zakonie. W 1186 roku Albert został wybrany na biskupa Bergamo, mimo że początkowo wahał się przed przyjęciem tej godności. Jako biskup, Albert zasłynął z gorliwości w głoszeniu Ewangelii, troski o ubogich i chorych oraz zaangażowania w reformy kościelne. Wspierał rozwój szkół i bibliotek, a także dbał o moralne i duchowe odnowienie swojej diecezji. Jego działalność przyczyniła się do wzrostu znaczenia Bergamo jako ośrodka religijnego i kulturalnego. Albert z Bergamo zmarł 7 maja 1214 roku, otoczony powszechnym szacunkiem i czcią. Jego ciało zostało pochowane w katedrze w Bergamo, a wierni przypisywali mu liczne cuda. W 1348 roku papież Klemens VI kanonizował Alberta, uznając go za świętego Kościoła katolickiego. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 7 maja. Święty Albert z Bergamo jest patronem miasta Bergamo oraz osób cierpiących na choroby oczu. Jego życie i działalność pozostają inspiracją dla wielu wiernych, którzy widzą w nim wzór oddania Bogu i bliźnim.