Święty Albert Wielki urodził się między 1193 a 1206 rokiem w Lauingen w Niemczech. Był biskupem Ratyzbony w latach 1260–1263, jednak wolał powrócić do nauczania i działalności akademickiej. Współpracował z Uniwersytetem Paryskim, gdzie studiował i prowadził badania. Znany był z ogromnej erudycji, obejmującej filozofię, teologię oraz liczne dziedziny nauk przyrodniczych, takich jak logika, fizyka, astronomia, biologia, botanika, zoologia, mineralogia i chemia. Przetłumaczył i spopularyzował w zachodniej Europie dzieła Arystotelesa, przyczyniając się do rozwoju myśli perypatetyckiej. Jego najsłynniejszym uczniem był św. Tomasz z Akwinu, którego nauczanie rozwijał i systematyzował. Zmarł 15 listopada 1280 roku w Kolonii. Kościół katolicki czci go jako świętego i patrona naukowców oraz doktorów Kościoła.