Albero I z Louvain urodził się w 1070 roku jako trzeci syn Henryka II, hrabiego Leuven, i Adeli z Tweisterbant. W 1123 roku został mianowany 57. biskupem Liège. Jego pontyfikat rozpoczął się po okresie niejasności związanych ze śmiercią poprzedniego biskupa, Fryderyka z Liège, oraz sporze między cesarzem Henrykiem V a arcybiskupem kolońskim Fryderykiem von Schwarzenburgiem. W 1123 roku, na mocy ugody wormackiej zawartej między cesarzem a papieżem Kalikstem II, Albero objął stanowisko biskupa. Wspierany przez swojego brata, Godfryda I, hrabiego Leuven, zdołał przywrócić porządek w biskupstwie. Zmarł 1 stycznia 1128 roku.