Alan z Lille urodził się około 1120 roku w Lille we Flandrii. Był teologiem, poetą i filozofem, który działał głównie w drugiej połowie XII wieku. Należał do grona uczonych zwanych Doctor universalis ze względu na wszechstronną wiedzę. W swoich pracach przeciwstawiał się scholastyce, łącząc racjonalizm z mistycyzmem. Twierdził, że rozum, kierowany roztropnością, może odkrywać prawdy o świecie fizycznym, jednak do zrozumienia prawd religijnych i poznania Boga konieczna jest wiara. Jednym z jego najbardziej znanych dzieł jest poemat De planctu Naturae („Skarga Natury”), poruszający kwestie ludzkiej moralności i seksualności. Uczył w Paryżu, a następnie przebywał w Montpellier, skąd ostatecznie przeniósł się do klasztoru cystersów w Cîteaux, gdzie zmarł między 14 kwietnia 1202 a 5 kwietnia 1203 roku. Jego działalność intelektualna i pisarska przyniosła mu szerokie uznanie za życia, choć o jego życiu prywatnym wiadomo niewiele.