Afrahat, zwany „Mędrcem Perskim”, urodził się około 270 roku w Adiabene, historycznym regionie położonym w dzisiejszym Iraku. Był jednym z czołowych przedstawicieli wczesnej literatury syryjskiej, obok takich postaci jak Efrema z Nisibis. Jego pisarstwo, powstałe w IV wieku, należy do najstarszych zachowanych dzieł chrześcijańskich w języku syryjskim, a pod względem chronologii ustępuje jedynie Bardesanesowi z Edessy. Afrahat działał w okresie, gdy Kościoły wschodnie, w tym syryjski, nie były jeszcze znacząco kształtowane przez myśl grecką, co czyni jego poglądy cennym źródłem do badań nad pierwotną teologią chrześcijańską. Zmarł około 345–346 roku w swoim rodzinnym regionie. Jego pisma, zachowane głównie w zbiorze zwanym Demonstracjami, poruszają tematy moralne, dogmatyczne oraz praktyki życia chrześcijańskiego, odzwierciedlając duchowość i wyznawaną wiarę wczesnych wspólnot syryjskich. Choć nie był biskupem ani nie pełnił oficjalnych funkcji kościelnych, jego autorytet jako teologa i mistyka był powszechnie uznawany w Kościele syryjskim. Kult Afrahata jako świętego utrwalił się w tradycji, a jego wspomnienie obchodzone jest 29 stycznia.