Aethelred, syn Pendy z Mercji, objął tron Mercji w 675 roku po swoim bracie Wulfhere. W ciągu pierwszego roku rządów najechał Kent, gdzie jego wojska zniszczyły miasto Rochester. W 679 roku pokonał swojego szwagra, Egfrida z Northumbrii, w bitwie nad rzeką Trent, co skutecznie powstrzymało Northumbryjczyków przed angażowaniem się w sprawy militarne na południe od Humber. Choć przywrócił ostatecznie królestwo Lindsey pod władzę Mercji, nie zdołał odtworzyć dominacji swoich poprzedników nad południową Brytanią. Znany był jako pobożny władca chrześcijański, który hojnie wspierał Kościół, przekazując liczne ziemie instytucjom kościelnym. Podczas jego panowania arcybiskup Canterbury, Teodoryk, przeprowadził reorganizację struktur diecezjalnych, powołując nowe siedziby biskupie w Mercji i Northumbrii. Aethelred utrzymywał przyjazne relacje z biskupem Wilfrydem z Yorku, który został wygnany z Northumbrii; udzielił mu schronienia i mianował biskupem Anglików Środkowych podczas jego wygnania.