Adrian z Canterbury, pochodzący z północnej Afryki, urodził się między 630 a 637 rokiem. Według świadectwa Bedy Czcigodnego był Berberem, czyli przedstawicielem ludności północnoafrykańskiej. Przed przybyciem do Anglii pełnił funkcję opata klasztoru w okolicach Neapolu, prawdopodobnie na wyspie Nisida. W 668 roku towarzyszył Teodorowi z Tarsu, nowo mianowanemu arcybiskupowi Canterbury, w podróży do Anglii. Wspierał go w reformie Kościoła anglosaskiego, piastując stanowisko opata klasztoru Świętych Piotra i Pawła w Canterbury. Zmarł 9 stycznia 710 roku, a po śmierci został uznany za świętego. Jego działalność przyczyniła się do rozwoju edukacji i życia monastycznego w ówczesnej Anglii.