Zofia Sieliwiorstowa, urodzona w 1871 roku w rodzinie chłopskiej w Iznairze, straciła w wieku dziesięciu lat oboje rodziców. Wychowywała się następnie w przytułku w Krasiuszkinie, gdzie związała się z żeńską wspólnotą, która później została zatwierdzona jako monaster. W wieku dwudziestu lat wyjechała do Petersburga, aby kształcić się w rysunku, utrzymując się z pracy służącej. W 1898 roku spotkała się z mniszką z monasteru Ikony Matki Bożej „Cierpiąca” w Moskwie, która pomogła jej wstąpić do tej wspólnoty jako posłusznica. W klasztorze zajmowała się nauczaniem mniszek rysunku. Po zamknięciu monasteru przez władze radzieckie w 1926 roku zamieszkała wraz z innymi mniszkami w domu przy ulicy Tichwińskiej w Moskwie. W listopadzie 1937 roku siostry zostały aresztowane, jednak Zofia uniknęła uwięzienia, gdyż nie było jej w domu podczas akcji. Ostatecznie została aresztowana 22 lutego 1938 roku i postawiona przed sądem trójki NKWD pod zarzutem prowadzenia działalności kontrrewolucyjnej. Zmarła 28 lutego 1938 roku na poligonie Butowo.