Święty Wilfryd urodził się w VII wieku w Pizie, w rodzinie longobardzkiej o wysokim statusie społecznym. Jego ojciec, Ratchaus, był gastaldem Pizy, a dziad Pemmo – księciem Friuli. Wilfryd był spokrewniony z królami longobardzkimi Astolfem i Rachisem. Ożenił się z Tesią, z którą miał pięcioro dzieci. W 754 roku, podczas wojny między Frankami a Longobardami, Wilfryd wraz z żoną i dwoma towarzyszami – Fortem, szlachcicem z Korsyki, oraz Guidoaldem z Lukki – zdecydował się porzucić dotychczasowe życie i wstąpić do klasztoru. Wspólnie założyli opactwo San Pietro di Palazzuolo w Monteverdi, położone w Maremmie. Wilfryd zbudował również klasztor dla swojej żony i jednej z córek, które przyjęły habit. Jego syn Gimfryd sprawiał mu problemy, uciekając z klasztoru, jednak po powrocie, dotknięty kalectwem, stał się później przełożonym klasztoru po śmierci ojca. Wilfryd zmarł 15 lutego 756 roku (według niektórych źródeł 765 roku) i został uznany za świętego w 1861 roku.