Święta Wibiana, męczennica i dziewica z III wieku, należy do grona wczesnochrześcijańskich świętych. Jej życie pozostaje jednak bardzo słabo udokumentowane. Relikwie świętej zostały odnalezione ponownie 9 grudnia 1853 roku w starożytnych katakumbach przy Via Appia, konkretnie w Katakumbach Pretestato. Na jej grobie umieszczono marmurową tabliczkę z inskrypcją „Duszy niewinnej i czystej Wibiany”, otoczoną wieńcem laurowym – symbolem męczeństwa wśród starożytnych chrześcijan. Wewnątrz grobu odnaleziono szczątki młodej kobiety, ułożone w sposób sugerujący śmierć gwałtowną, oraz fiolkę w kolorze różowym, która rzekomo zawierała jej zaschniętą krew. Inskrypcja podawała także datę jej śmierci – 31 sierpnia. Papież Pius IX, po przeprowadzeniu dochodzenia, zatwierdził autentyczność znaleziska i w lutym 1854 roku ogłosił Wibianę świętą, nadając jej tytuł dziewicy i męczennicy okresu rzymskiego w drodze tzw. kanonizacji równoważnej, pomijając formalne procedury kanonizacyjne. Jej wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 1 września.