Według pozabiblijnych tradycji chrześcijańskich Weronika była wdową z Jerozolimy, która żyła w I wieku naszej ery. Według apokryfów, widząc Chrystusa dźwigającego krzyż na Golgotę, wzruszona jego cierpieniem, podała mu swoją chustę, aby mógł otrzeć pot i krew z twarzy. Jezus przyjął jej gest i zwrócił chustę z odbitym na niej cudownym wizerunkiem swej twarzy. Relikwia ta znana jest jako Całun Weroniki. Historia Weroniki jest upamiętniona w szóstej stacji Drogi Krzyżowej w kościołach anglikańskich, ewangelicko-luterańskich, katolickich oraz zachodnich kościołów prawosławnych. Wspomnienie świętej obchodzone jest 4 lutego w Kościele katolickim, natomiast w niektórych tradycjach prawosławnych przypada na 12 lipca. Kult Weroniki rozwinął się szczególnie w XV wieku, kiedy to poprzez teatr misteryjny legenda o niej została powiązana z Męką Pańską i Świętą Twarzą, co przyczyniło się do jej szerokiej czci.