Sofronia urodziła się w Tarencie, we włoskiej Apulii, w IV wieku. Wychowana w wierze chrześcijańskiej, po osiągnięciu dorosłości postanowiła naśladować świętą Pelagię, wybierając życie anachoretyczne i pokutne. Uciekła potajemnie z domu rodzinnego i udała się na wyspy Cheradi, wówczas zwane Pelagiami, gdzie znajdowała się świątynia ku czci świętej Pelagii. Zamieszkała na największej z wysp, obecnie nazywanej wyspą San Pietro, gdzie zbudowała chatę z gałęzi i pni drzew. Według legendy żyła w odosobnieniu, oddając się modlitwie, kontemplacji spraw Bożych, rozmowom z aniołami, postom oraz zapisywaniu swoich wspomnień na korze drzew. Jej kult potwierdzają liczne świadectwa malarskie, w tym starożytny fresk zachowany w kościele San Pietro Mandurino w Mandurii, przedstawiający młodą eremitkę w habicie.