Sancho d’Aragona urodził się około 1250 roku jako syn króla Jakuba I Zdobywcy z Aragonii i Jolanty Węgierskiej. W 1266 roku został wybrany na arcybiskupa Toledo, piastując ten urząd do śmierci. Należał również do zakonu Mercedariuszy, założonego w celu wykupu chrześcijańskich jeńców z rąk muzułmanów. W 1275 roku, podczas inwazji Merynidów na Półwysep Iberyjski, stanął na czele wojsk walczących przeciwko najeźdźcom. Papież Grzegorz X nadał jego wyprawie przywileje odpustów podobnych do tych przyznawanych podczas krucjat. Sancho poległ 21 października 1275 roku w bitwie pod Martos, gdzie został pokonany i zabity przez wojska Nasrydów, sprzymierzone z Merynidami.