Procopio il Decapolita był mnichem żyjącym w Konstantynopolu w VIII wieku. Za panowania cesarza bizantyńskiego Leona III Izauryjczyka został uwięziony wraz z świętym Bazylim za oddawanie czci świętym obrazom. Był torturowany z powodu swej wiary. Wolność odzyskał dopiero po śmierci cesarza w 741 roku. Tradycja przypisuje mu urodzenie się 27 lutego, które jest także dniem jego wspomnienia liturgicznego. Kościół prawosławny określa go mianem „wyznawcy”, co oznacza heroiczne wyznanie wiary, nie zaś męczeńską śmierć. Jego życie związane jest z okresem ikonoklazmu w Bizancjum.