Łucja Szewczyk urodziła się w 1828 roku w Szepetówce w pobożnej, katolickiej rodzinie Jana, dzierżawcy cukrowni należącej do książąt Sanguszków, oraz Marianny, która była jego drugą żoną. Miała przyrodnią siostrę z pierwszego małżeństwa ojca. Pierwszą nauczycielką była jej matka, a po jej śmierci w 1837 roku, rolę tę przejęła przyrodnia siostra, która nauczyła ją czytać, pisać, podstaw arytmetyki oraz praktycznych umiejętności, takich jak haftowanie. W 1835 roku zmarł jej ojciec. Po śmierci rodziców Łucja Szewczyk podjęła życie zakonne, stając się współzałożycielką i pierwszą przełożoną Zgromadzenia Córek Matki Bożej Bolesnej, znanego także jako serafitki. Zmarła 5 czerwca 1905 roku w Nieszawie.