Katarzyna Benincasa urodziła się 25 marca 1347 roku w Sienie we Włoszech. Od wczesnej młodości pragnęła poświęcić się służbie Bogu, sprzeciwiając się woli swoich rodziców. Dołączyła do grupy pobożnych kobiet, tzw. mantelatek, związanych z duchowością dominikańską, które później zostały formalnie uznane za Trzeci Zakon Dominikanów. Znana była z licznych wizji mistycznych, w tym stygmatów i mistycznego zaślubin z Chrystusem. W 1376 roku wywarła znaczący wpływ na papieża Grzegorza XI, przekonując go do powrotu z Awinionu do Rzymu. Po śmierci papieża w 1378 roku, działała na rzecz pokoju między papiestwem a Republiką Florencką. W latach 1377–1378 dyktowała swoje główne dzieło teologiczne, Dialog o Opatrzności Bożej. Zmarła 29 kwietnia 1380 roku w Rzymie. Została kanonizowana w 1461 roku, a w 1970 roku ogłoszona Doktorem Kościoła. Jest również patronką Włoch (od 1939) i Europy (od 1999).