Joanna d’Arc urodziła się około 1412 roku w zamożnej rodzinie chłopskiej we wsi Domrémy w północno-wschodniej Francji. Według jej własnych zeznań od wczesnej młodości doznawała objawień świętych Michała Archanioła, Katarzyny i Małgorzaty, które nakazywały jej wspomóc Francję w walce z angielską dominacją podczas wojny stuletniej. W 1428 roku, w wieku około szesnastu lat, udała się do dworu Karola VII, przekonując go o swoim posłannictwie. Król, ufając jej pobożności i czystości intencji, powierzył jej dowództwo nad wojskiem i wysłał pod Orlean, który był wówczas oblegany przez Anglików. Dotarła tam w kwietniu 1429 roku, niosąc sztandar i wnosząc nadzieję do zniechęconej armii francuskiej. Już dziewięć dni później oblężenie zostało przerwane, a jej działania zapoczątkowały serię zwycięstw, które doprowadziły do koronacji Karola VII w Reims. W maju 1430 roku została pojmana przez Burgundczyków pod Compiègne i sprzedana Anglikom. Poddano ją procesowi kościelnemu, prowadzonemu przez proniemieckiego biskupa Pierre’a Cauchona, który oskarżył ją o herezję. Pomimo braku dowodów, została uznana winną i skazana na spalenie na stosie, co nastąpiło 30 maja 1431 roku w Rouen. W 1456 roku papież Kalikst III unieważnił wyrok, a w 1920 roku Joanna d’Arc została kanonizowana przez Kościół katolicki.