Jerzy urodził się na Cyprze i osierocony w młodym wieku został wychowany w jednym z klasztorów przez swojego wuja. Jego starszy brat wstąpił do lawry Kalamon w dolinie Jordanu, jednak prośba Jerzego o przyjęcie została odrzucona. Został wówczas skierowany do wspólnoty monastycznej Choziba, założonej około 480 roku przez Jana z Teb. Według jego biografa, zarówno Jerzy, jak i brat powstrzymywali się od picia wina zarówno w lawrze Kalamon, jak i w Chozibie. Od sobotniego wieczoru do niedzielnego popołudnia Jerzy praktykował całonocne czuwania w klasztorze, natomiast w pozostałe dni żył w samotności w swoich celach. W 614 roku, podczas najazdu Persów na Palestynę i splądrowania Jerozolimy, Jerzy pozostał w klasztorze Choziba. Jego wizerunek znajduje się wśród 36 świętych, głównie lokalnych mnichów pustyni, namalowanych na ścianach grobowca w klasztorze Mar Saba, gdzie jest identyfikowany dzięki inskrypcji.