Jakub z Bevagna urodził się 7 marca 1220 roku w Bevagna w Umbrii. W młodości wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego (Dominikanów) i poświęcił się pracy duszpasterskiej wśród wiernych. W 1248 roku, podczas najazdu cesarza Fryderyka II, udzielił pomocy uchodźcom, co było jednym z jego znaczących działań. Zwalczał herezje, a także doprowadził do nawrócenia jednego z głównych ich propagatorów. Swoim życiem wzorował się na skrajnym ubóstwie, wykraczającym nawet poza standardy przyjęte w jego zakonie. Zmarł 22 sierpnia 1301 roku w swoim rodzinnym mieście. Jego kult jako błogosławionego został oficjalnie uznany przez papieża Klemensa X w 1672 roku, po długim i trudnym procesie beatyfikacyjnym, który był wielokrotnie przerywany.