Jacek Maria Ludwik Cormier urodził się 8 grudnia 1832 roku w Orleanie we Francji. Po ukończeniu diecezjalnego seminarium duchownego otrzymał święcenia kapłańskie w 1856 roku. Wkrótce potem, za zgodą swojego biskupa, wstąpił do Zakonu Braci Kaznodziejów (dominikanów) i odbył nowicjat we Flavigny. W 1859 roku złożył w Rzymie śluby wieczyste. Pełnił kolejne funkcje w zakonie: był submagistrem nowicjuszy w Viterbo i w Świętej Sabinie w Rzymie, a następnie magistrem nowicjuszy i przeorem w Corbara. W 1865 roku został pierwszym prowincjałem odnowionej Prowincji Tuluzy. Później pełnił funkcje przeora w Marsylii, Tuluzie i Saint-Maximin. W latach 1891–1896 był asystentem generała, a od 1896 roku prokuratorem generalnym. W 1904 roku objął urząd generała Zakonu Braci Kaznodziejów i sprawował go do swojej śmierci w 1916 roku. Podczas pełnienia tej funkcji przyczynił się do odnowienia prowincji dominikańskich w Czechach, na Sycylii, w Kolumbii i w Aragonii oraz doprowadził do powstania nowych prowincji w Kanadzie i w Kalifornii.