Hrotsvitha urodziła się około 935 roku w Bad Gandersheim w rodzinie saskiej arystokracji. Wstąpiła do klasztoru Gandersheim, gdzie pełniła funkcję kanoniczki – osoby żyjącej w klasztorze, lecz nie składającej ślubów ubóstwa. Tworzyła głównie w języku łacińskim, stając się pierwszą kobietą w Europie Zachodniej, która napisała dramaty po upadku Cesarstwa Rzymskiego. Jej najważniejsze dzieła to sześć krótkich dramatów o tematyce chrześcijańskiej oraz poematy, w tym Gesta Ottonis (Czyny Ottona), poświęcony czci cesarza Ottona I Wielkiego. Hrotsvitha jest uznawana za pierwszą niemiecką poetkę oraz jedną z nielicznych kobiet wczesnego średniowiecza, które pozostawiły po sobie pisemne świadectwo swojego życia. Jej prace zostały odkryte na nowo w 1501 roku przez humanistę Konrada Celtesa. Dokładne daty jej śmierci nie są znane, lecz wiadomo, że żyła jeszcze w 973 roku.