Genowefa urodziła się około 420–423 roku w Nanterre w rodzinie zamożnych Franków. Już w dzieciństwie poświęciła się życiu religijnemu, a jej pobożność i cuda towarzyszące jej działalności zyskały rozgłos. W młodym wieku spotkała się z biskupami Germanem z Auxerre i Lupusem z Troyes, którzy potwierdzili jej powołanie do życia w czystości. Po śmierci rodziców przeniosła się do Paryża, gdzie prowadziła działalność charytatywną, organizując pomoc dla ubogich i modlitwę w obronie miasta. W 451 roku, podczas najazdu Hunów pod wodzą Attyli, Genowefa przewidziała ocalenie Paryża i zachęcała mieszkańców do modlitwy, co miało odegrać kluczową rolę w odstąpieniu wroga. Mimo niechęci części paryżan, którzy chcieli ją nawet zabić, jej wpływ uratował miasto. Założyła także dwie ważne świątynie: bazylikę ku czci św. Dionizego (około 475 roku) oraz bazylikę Świętych Apostołów Piotra i Pawła (około 500 roku). Zmarła między 502 a 512 rokiem, a jej kult szybko się rozpowszechnił, czyniąc ją jedną z najważniejszych świętych Francji.