Eufrozyna Połocka urodziła się około 1110 roku w Połocku jako córka księcia Sviatoslava (Jurija) Wsiesławicza z Witebska i wnuczka księcia połockiego Wsiesława. Od wczesnych lat przejawiała silne zainteresowanie życiem religijnym i kulturalnym. Odmówiła zawierania małżeństw, a w tajemnicy przed rodzicami opuściła dom rodzinny i wstąpiła do klasztoru, gdzie jej ciotką była przełożona. Później założyła własny klasztor, w którym poświęciła się modlitwie, kopiowaniu ksiąg oraz działalności dobroczynnej. Przeznaczała dochody z kopiowania na pomoc ubogim, a także zaangażowała się w budowę dwóch cerkwi, w tym cerkwi Zbawiciela, która do dziś pozostaje cennym zabytkiem architektury wczesnobiałoruskiej. Pod koniec życia odbyła pielgrzymkę do Ziemi Świętej, gdzie zmarła w 1173 roku. Według tradycji jej relikwie, przeniesione z Jerozolimy do Kijowa po zdobyciu miasta przez Saladyna w 1187 roku, zostały w 1910 roku sprowadzone do Połocka. Wspomnienie liturgiczne świętej obchodzone jest 23 maja, a od 1984 roku jest jedną z 15 patronek Białorusi.