Eryk IV urodził się w Kopenhadze w 1216 roku jako najstarszy syn króla Waldemara II i jego drugiej żony, Berengarii z Portugalii. Objął tron duński w 1241 roku po śmierci ojca. Jego panowanie naznaczone było walkami z buntującymi się chłopami oraz bratobójczym konfliktem z bratem, księciem Abel. Został pokonany, uwięziony i następnie zamordowany na rozkaz Abela 10 sierpnia 1250 roku. Według przekazów, po pokonaniu buntu chłopskiego został ścięty, a jego ciało wrzucono do rzeki Sli. Następnego dnia dwóch rybaków wyłowili bezgłowe zwłoki i zanieśli je do klasztoru dominikanów w Szlezwiku. W 1257 roku ciało przeniesiono do kościoła św. Benedykta w Ringsted. Brat Eryka, Abel, objął tron, jednak po półtora roku również został zamordowany, a władzę przejął ich młodszy brat, Krzysztof.