Edward Wyznawca urodził się około 1004 roku w Islip w Oxfordshire jako syn króla Ethelreda II i Emmy Normandzkiej. W 1042 roku objął tron angielski po śmierci swojego przyrodniego brata Hardeknuta, syna duńskiego władcy Knuta Wielkiego, przywracając rządy dynastii Wessex po okresie panowania duńskiego w Anglii. Jego panowanie trwało 24 lata, jednak historycy różnią się w ocenie jego rządów – niektórzy uważają, że doprowadził do osłabienia władzy królewskiej i wzrostu znaczenia rodu Godwinów, inni zaś podkreślają jego skuteczność i dynamizm, choć jego reputacja ucierpiała na skutek późniejszych wydarzeń, takich jak normańskie podboje. Edward był znany z pobożności i życia pełnego cnót, co przyniosło mu przydomek „Wyznawca” – tytuł nadawany świętym, którzy nie ponieśli męczeńskiej śmierci, w odróżnieniu od jego wuja, Edwarda Męczennika. Zmarł 5 stycznia 1066 roku w Londynie, a tron po nim objął jego szwagier Harold Godwinson, którego wkrótce pokonał Wilhelm Zdobywca w bitwie pod Hastings. Edward został kanonizowany w 1161 roku przez papieża Aleksandra III i jest uznawany za patrona monarchii angielskiej, królów oraz małżeństw w trudnych sytuacjach.