Daniel Fasanella urodził się w Belvedere Marittimo w XII wieku, w ówczesnym Królestwie Sycylii. Był członkiem Zakonu Braci Mniejszych (franciszkanów) i założył klasztory Santa Maria del Socorro w Rogliano oraz Gerace Superiore. Pełnił funkcję ministra prowincjalnego w Kalabrii. W 1227 roku wraz z sześcioma innymi braćmi franciszkanami udał się do Ceuty, znajdującej się wówczas pod władzą Almohadów, aby prowadzić działalność misyjną. Zostali oni aresztowani za głoszenie Ewangelii bez zgody lokalnych władz i odmowę przyjęcia islamu. 10 października 1227 roku wszyscy siedmiu zostało ściętych. Istnieją rozbieżności dotyczące miejsca ich pochówku: część źródeł podaje, że ich ciała zostały przeniesione do Brazylii w 1251 roku na polecenie infanta Piotra Portugalskiego, podczas gdy inne sugerują, że spoczywają w nieznanym miejscu w Ceucie.