Benigna z Wrocławia (Trzebnicy) prawdopodobnie pochodziła z rycerskiego rodu z Kujaw i wstąpiła do zakonu cysterek, najpewniej w klasztorze w Trzebnicy. Według tradycji zginęła śmiercią męczeńską w obronie swego dziewictwa podczas najazdu tatarskiego. Jej relikwie przechowywano zarówno w archikatedrze wrocławskiej, jak i w siedzibie kapituły włocławskiej. Kult Benigny był szerzej znany w okresie nowożytnym — wymieniana była w Mszale Gnieźnieńskim z 1555 roku oraz w Mszale Rzymskim z 1577 roku, a także w dawnych tekstach litanii do Wszystkich Świętych. Ślady jej kultu zachowały się głównie na Kujawach i Śląsku, a wspomnienie liturgiczne obchodzono wbrew dzisiejszej tradycji nie 20 czerwca, lecz między 16 a 19 sierpnia. W Brewiarzach wrocławskich jej wspomnienie było nadal wymieniane w późniejszych wiekach.