Szadrak, Meszak i Abed-Nego

Szadrak, Meszak i Abed-Nego byli hebrajskimi młodzieńcami pochodzącymi z szlachetnego rodu, uprowadzonymi do Babilonu w 597 roku p.n.e. wraz z innymi mieszkańcami Jerozolimy. Król Nabuchodonozor II zmienił ich imiona: Chananiasza na Szadrak, Miszaela na Meszak, a Azariasza na Abed-Nego. Młodzieńcy postanowili przestrzegać prawa żydowskiego, powstrzymując się od spożywania potraw zakazanych. Dzięki wierności Bogu i zdolnościom Daniela zdobyli wysoką pozycję w państwie babilońskim. Gdy król wzniósł złoty posąg i nakazał oddać mu cześć, trzej młodzieńcy odmówili, za co zostali wrzuceni do rozpalonego pieca. Bóg jednak cudownie ich ocalił, a oni wyszli z ognia nietknięci, co doprowadziło do uznania ich wiary przez samego Nabuchodonozora.