Stary Testament
Henoch
człowiek żyjący w przyjaźni z Bogiem, symbol wierności i pobożności
Księgi: Księga RodzajuKsięga HebrajczykówKsięga SyrachaEwangelia według świętego Łukasza
Opis
Henoch to postać biblijna, syn Jereda i potomek Seta, znany z wyjątkowej przyjaźni z Bogiem, która doprowadziła do jego wniebowzięcia bez śmierci. Występuje w Starym Testamencie oraz w innych księgach biblijnych i pozabiblijnych.
Biografia
Henoch był synem Jereda i potomkiem Seta, jednego z synów Adama. Żył w czasach, gdy ludzkość dopiero zaczynała się rozwijać po upadku pierwszych ludzi. Pomimo trudnych warunków, wyróżniał się wyjątkową pobożnością i bliską relacją z Bogiem. Według Księgi Rodzaju, Henoch chodził z Bogiem przez 300 lat, co świadczy o jego głębokiej wierze i posłuszeństwie. W wieku 365 lat, bez doświadczenia śmierci, został wzięty przez Boga do nieba, co czyni go wyjątkową postacią w Piśmie Świętym. Jego postać była inspiracją dla wielu autorów apokryfów, którzy przypisywali mu swoje dzieła.
Kluczowe wersety
Rdz 5,22-24, Hbr 11,5