Galerie

Ilustracje z Wikipedii.

Diecezja Saint-Jean-de-Maurienne — biografia, kult i znaczenie

Diecezja Saint-Jean-de-Maurienne, znana również jako Dioecesis Mauramanesis, to historyczna diecezja katolicka położona w regionie Górna Sabaudia we Francji. Jej historia jest ściśle związana z politycznymi i terytorialnymi zmianami w Europie, szczególnie w okresie rewolucji francuskiej i późniejszych reorganizacji kościelnych.

Życiorys

Diecezja Saint-Jean-de-Maurienne została założona w starożytności, choć dokładna data jej powstania nie jest znana. Przez wieki była ważnym ośrodkiem religijnym i administracyjnym w regionie. W 1802 roku, na mocy konkordatu między Napoleonem a Stolicą Apostolską, diecezja została zniesiona, a jej terytorium włączono do diecezji Chambéry. Ta decyzja była częścią szerszej reorganizacji struktur kościelnych we Francji po rewolucji.

W 1825 roku, po zmianach politycznych i przyłączeniu Sabaudii do Królestwa Sardynii (Piemontu), diecezja Saint-Jean-de-Maurienne została przywrócona jako osobna jednostka administracyjna. W 1860 roku Sabaudia została włączona do Francji, co miało istotny wpływ na status diecezji. Od tego czasu diecezja funkcjonuje w ramach Kościoła katolickiego we Francji, zachowując swoje historyczne dziedzictwo.

Kult i patronat

Diecezja Saint-Jean-de-Maurienne jest związana z kultem wielu świętych, w tym św. Jana Chrzciciela, patrona katedry w Maurienne. W regionie istnieje bogata tradycja pielgrzymkowa, a miejscowe sanktuaria i kościoły przyciągają wiernych z całej Francji. Kult świętych odgrywał ważną rolę w życiu religijnym diecezji, szczególnie w okresie średniowiecza i renesansu.

Ważnym elementem kultu były również lokalne legendy i opowieści o świętych, które były przekazywane ustnie i w formie pisemnej. Te opowieści często zawierały elementy hagiograficzne, podkreślające cnoty i dokonania świętych związanych z diecezją.

Dziedzictwo i znaczenie

Diecezja Saint-Jean-de-Maurienne pozostawiła trwałe dziedzictwo w historii Kościoła katolickiego we Francji. Jej historia odzwierciedla zmienne losy regionu, od czasów rzymskich po współczesność. Diecezja była świadkiem wielu ważnych wydarzeń, takich jak reformacja, rewolucja francuska i zjednoczenie Włoch.

Dziedzictwo diecezji jest widoczne w licznych zabytkach sakralnych, takich jak katedra w Maurienne, oraz w lokalnych tradycjach religijnych. Diecezja nadal odgrywa ważną rolę w życiu społeczności lokalnej, będąc symbolem ciągłości i tożsamości religijnej regionu.

Opracowanie hagiograficzne

**Diecezja Saint-Jean-de-Maurienne** (DIECESIS MAURAMANENSIS) Obejmuje okręg Saint-Jean-de-Maurienne w departamencie Górna Sabaudia. Diecezja została zniesiona na mocy konkordatu z 1802 roku, a jej terytorium przyłączono do diecezji Chambéry pod panowaniem francuskim, następnie w 1825 roku, pod rządami Piemontu, została odłączona od Chambéry i utworzono z niej osobną diecezję, która wraz z resztą Sabaudii stała się terytorium francuskim 14 czerwca 1860 roku. Jest sufraganią Chambéry. Grzegorz z Tours w swoim dziele "De Gloria Martyrum" opowiada, jak kościół w Maurienne, należący wówczas do diecezji turyńskiej, stał się miejscem pielgrzymek, po tym jak święta niewiasta Thigris lub Tekla, rodem z Valloires, przywiozła ze Wschodu palec św. Jana Chrzciciela. Święty Guntram, król Burgundii, odebrał Longobardom w 574 roku doliny Susy i Maurienne, a w 576 roku ufundował w pobliżu sanktuarium biskupstwo, które było sufraganią Vienne. Jego pierwszym biskupem był Felmazjusz. W 599 roku Grzegorz Wielki bezskutecznie próbował nakłonić królową Brunhildę do wysłuchania protestów biskupa Turynu przeciwko tej fundacji. List napisany przez Jana VIII w 878 roku formalnie określał biskupa Maurienne jako sufragana Tarentaise, ale metropolici z Vienne nadal rościli sobie prawo do Maurienne jako stolicy sufraganalnej i za czasów Kaliksta II (1120) osiągnęli swój cel. Lokalna tradycja uznaje za biskupów Maurienne: św. Emiliana, zamęczonego przez Saracenów (736 lub 738); św. Odylarda, zabitego przez Saracenów (916) wraz ze św. Benedyktem, arcybiskupem Embrun. Po wypędzeniu Saracenów władza świecka biskupa Maurienne wydaje się być bardzo rozległa, ale nie ma dowodów na to, by taka władza była uznawana od czasów Guntrama. Po śmierci Rudolfa III biskup Tybald był wystarczająco potężny, by przyłączyć się do ligi przeciwko Konradowi II z Frankonii. Cesarz zniósł stolicę biskupią w Maurienne i przekazał jej tytuł oraz posiadłości biskupowi Turynu (1038); jednak ten cesarski dekret nigdy nie został wykonany. Wśród biskupów Maurienne byli: św. Ajrold (1132-46), niegdyś mnich z kartuzji w Portes; Ludwik de La Palud (1441-50), który jako biskup Lozanny brał czynny udział na soborze w Bazylei na rzecz antypapieża Feliksa V, który mianował go biskupem Maurienne w 1441 roku; a później kardynał; został zatwierdzony na obu stanowiskach przez Mikołaja V w 1449 roku; Jan z Segowii (1451-72), który na soborze w Bazylei jako przedstawiciel króla Aragonii również działał na rzecz Feliksa V i został przez niego mianowany kardynałem w 1441 roku; dziesięć lat później Mikołaj V nadał mu stolicę biskupią w Maurienne; jest autorem "Gesta Concilii Basileensis"; Wilhelm d'Estouteville (1473-80) został mianowany kardynałem w 1439 roku i jako pluralista posiadał między innymi tytuły biskupa Maurienne i Rouen; Ludwik de Gorrevod (1499-1550) został mianowany kardynałem w 1530 roku; Hipolit d'Este (1560), mianowany kardynałem w 1538 roku, działał jako legat Piusa IV na synodzie w Poissy i zbudował słynną willę d'Este w Tivoli; Karol Józef Fillipa de Martiniana (1757-79), mianowany kardynałem w 1778 roku, był pierwszym, któremu Bonaparte po bitwie pod Marengo zwierzył się z zamiaru zawarcia konkordatu z Rzymem; Aleksy Billiet (1825-40), mianowany kardynałem w 1861 roku. Emanuel Filibert, książę Sabaudii, uroczyście objął w posiadanie kanonię w katedrze w Maurienne w 1564 roku. Wśród świętych szczególnie czczonych w diecezji lub z nią związanych są: św. Aper (Avre), kapłan, który założył schronienie dla pielgrzymów i ubogich w wiosce Saint-Avre (VII wiek); bł. Tomasz, ur. w Maurienne, zm. w 720 roku, słynący z odbudowy opactwa Farfa, którego trzeci opat, Luceriusz, również pochodził z Maurienne; św. Maryn, mnich z Chandor, zamęczony przez Saracenów (VIII wiek); św. Landry, proboszcz z Lanslevillard (XI wiek), utonął w rzece Arc podczas jednej ze swoich apostolskich podróży; św. Bénézet, czyli Benoît de Pont (1165-84), ur. w Hermillon w diecezji, założyciel bractwa Fratres Pontifices z Awinionu; bł. Cabert lub Gabert, uczeń św. Dominika, który głosił Ewangelię przez dwadzieścia lat w okolicach Aiguebelle (XIII wiek). Główne sanktuaria diecezji to: Notre Dame de Charmaise koło Modane, Notre Dame de Bonne Nouvelle koło Saint-Jean-de-Maurienne, pochodzące z XVI wieku, oraz Notre Dame de Beaurevers w Montaimon, pochodzące z XVII wieku. Siostry św. Józefa, zgromadzenie pielęgniarskie i nauczycielskie z domem macierzystym w Saint-Jean-de-Maurienne, są gałęzią Zgromadzenia św. Józefa w Puy. Pod koniec XIX wieku prowadziły 8 żłobków i 2 szpitale. W Algierii, Indiach Wschodnich i Argentynie posiadają domy podległe domowi macierzystemu w Maurienne. W 1905 roku (koniec konkordatu) diecezja Saint-Jean-de-Maurienne liczyła 61 466 mieszkańców, 10 parafii, 76 parafii pomocniczych i 28 kuracji, opłacanych przez państwo. Gallia christ., nova, XVI (1865), 611-52, i instr. 289-322; DUCHESNE, Fastes épiscopaux, I, 207-10, 233-35; ANGLEY, Hist. du diocese de Maurienne (S. Jean de Maurienne, 1846); TRUCHET, Hist. hagiologique du diocése de Maurienne (Chambéry, 1867); DE MARESCHAL DE LUCIANE, Souveraineté temporelle des évêques de Maurienne au moyen age in Mémoires de l'académie des sciences de la Savoie (1892); PASCALEIN, Le pouvoir temporal des évêques de Maurienne in Revue Savoisienne (1899); CHEVALIER, Topo-bibl., 1877-78. GEORGES GOYAU

Źródła

• Wikipedia — Diocese of Saint-Jean-de-Maurienne

Bibliografia

1. 1 Hagiography and the Cult of Saints: The Diocese of Orleans, 800–1200. By Thomas Head. Cambridge Studies in Medieval Life and Thought, fourth series 14. Cambridge: Cambridge University Press, 1990.
2. 2 7. Writing the saints. By S. Yarrow. 2018. DOI: 10.1093/actrade/9780199676514.003.0007 · DOI
3. 3 Vitae Episcoporum: Eine Quellengattung zwischen Hagiographie und Historiographie, untersucht an Lebensbeschreibungen von Bischofen des Regnum Teutonicum im Zeitalter der Ottonen und Salier. By Uta-Renate Blumenthal. 2003. DOI: 10.1353/cat.2003.0004 · DOI
4. 4 Chapitre 3. Le groupe épiscopal de Saint-Jean-de-Maurienne. By Isabelle Parron-Kontis. 2002. DOI: 10.4000/books.alpara.1871 · DOI
5. 5 Stephanie Haarländer, Vitae Episcoporum. Eine Quellengattung zwischen Hagiographie und Historiographie, untersucht an Lebensbeschreibungen von Bischöfen des Regnum Teutonicum im Zeitalter der Ottonen und Salier. By H. Hattenhauer. 2002. DOI: 10.7767/ZRGKA.2002.88.1.473 · DOI
6. 6 Saints Who Sometimes Were: Utilizing Missionary Hagiography. By A. Neely. 1999. DOI: 10.1177/009182969902700402 · DOI
7. 7 De l'hagiographie. De ses sources, de ses méthodes et de son histoire. A propos de publications récentes. By P. George. 1998. DOI: 10.3406/RBPH.1998.4315 · DOI
8. 8 Hagiography and the Cult of Saints: The Diocese of Orleans, 800 1200. By T. Head. 1990
9. 9 Hagiography and the cult of the saints, the diocese of Orleans, 800-1200. By F. Michaud-Fréjaville. 1996
10. 10 Colonial Saints: Gender, Race, and Hagiography in New France. By A. Greer. 2000. DOI: 10.2307/2674478 · DOI