Galerie

Ilustracje z Wikipedii.

Diocese of Saint Gall — biografia, kult i znaczenie

Diecezja Sankt Gallen, położona w sercu Szwajcarii, jest jednym z najstarszych i najważniejszych biskupstw w Europie Środkowej. Jej historia sięga VII wieku, kiedy to święty Gall, irlandzki mnich, założył klasztor, który stał się centrum duchowym i kulturalnym regionu. Diecezja, podległa bezpośrednio Stolicy Apostolskiej, obejmuje kanton Sankt Gallen oraz tymczasowo dwa półkantony Appenzell Ausserrhoden i Appenzell Innerrhoden. Jej dziedzictwo obejmuje nie tylko bogatą tradycję religijną, ale także znaczący wkład w rozwój kultury i sztuki średniowiecznej.

Życiorys

Diecezja Sankt Gallen została założona w 612 roku przez świętego Galla, irlandzkiego mnicha, który przybył do regionu wraz z grupą towarzyszy. Początkowo osiedlili się oni w miejscu, gdzie dziś znajduje się opactwo Sankt Gallen, zakładając klasztor, który szybko stał się ważnym ośrodkiem religijnym i kulturalnym. W ciągu wieków diecezja rozwijała się, stając się jednym z najważniejszych biskupstw w Europie Środkowej. Współczesna struktura diecezji została ukształtowana w 1913 roku, kiedy to uzyskała status bezpośrednio podległy Stolicy Apostolskiej.

Duchowość i nauczanie

Duchowość diecezji Sankt Gallen opiera się na tradycji benedyktyńskiej, z której wywodzi się klasztor założony przez świętego Galla. Mnisi z Sankt Gallen byli znani z głębokiej pobożności, ascetycznego stylu życia oraz zaangażowania w pracę intelektualną i artystyczną. Klasztor był ważnym ośrodkiem kopiowania manuskryptów, a jego biblioteka stała się jedną z najważniejszych w Europie. Duchowość diecezji kładzie nacisk na modlitwę, kontemplację oraz służbę bliźnim, co znajduje odzwierciedlenie w licznych inicjatywach charytatywnych i edukacyjnych prowadzonych przez lokalny Kościół.

Kult i patronat

Święty Gall jest głównym patronem diecezji Sankt Gallen. Jego kult jest żywy w regionie, a liczne kościoły i kaplice noszą jego imię. Wierni czczą go jako opiekuna podróżnych, uczonych i artystów. W diecezji organizowane są liczne uroczystości ku czci świętego Galla, w tym procesje, msze święte oraz wydarzenia kulturalne, które przyciągają zarówno mieszkańców, jak i turystów. Kult świętego Galla jest także ważnym elementem tożsamości lokalnej społeczności, łączącym wiernych w modlitwie i tradycji.

Dziedzictwo i znaczenie

Diecezja Sankt Gallen pozostawiła trwały ślad w historii i kulturze Europy. Jej klasztor był jednym z najważniejszych ośrodków intelektualnych średniowiecza, a jego biblioteka zawierała bezcenne manuskrypty, które przetrwały do dziś. Dziedzictwo diecezji obejmuje także liczne zabytki architektury sakralnej, które są świadectwem bogatej historii regionu. Współczesna diecezja kontynuuje tradycję duchową i kulturalną swoich poprzedników, angażując się w dialog międzyreligijny, działalność charytatywną oraz promocję wartości chrześcijańskich w życiu publicznym.

Zobacz też

• Diocese of Saint Gall — kult
• Zakon i kult św. Galla z St. Gall: Historia i znaczenie

Opracowanie hagiograficzne

**Diecezja Sankt Gallen (1913)/Diecezja Sankt Gallen** (Diecezja Sankt Gallen; SANGALLENSIS) Szwajcarskie biskupstwo podległe bezpośrednio Stolicy Apostolskiej. Obejmuje kanton Sankt Gallen oraz, jako rozwiązanie tymczasowe, dwa półkantony Appenzell Ausserrhoden i Appenzell Innerrhoden. W 1910 roku jej statystyki przedstawiały się następująco: 9 dekanatów, każdy kierowany przez dziekana; 117 parafii; 116 dodatkowych placówek duszpasterskich; 128 nauczycieli katolickich; 233 księży diecezjalnych; 46 księży zakonnych; około 169 000 katolików; oraz 152 000 ludności niekatolickiej. Biskup jest wybierany przez kapitułę katedralną w ciągu trzech miesięcy od opróżnienia stolicy biskupiej. Zgodnie z konkordatem kantonu Sankt Gallen ze Stolicą Apostolską, musi on być księdzem diecezjalnym diecezji i musi zostać zatwierdzony przez kolegium katolickie kantonalnej Wielkiej Rady. Biskup posiada kapitułę katedralną składającą się z pięciu kanoników rezydentnych i ośmiu honorowych, na czele której stoi dziekan katedralny. Kanonicy rezydentni sprawują opiekę nad nabożeństwami katedralnymi i opiekę nad parafią katedralną, w czym wspomaga ich 3 koadiutorów i 3 wikariuszy. Oprócz kapituły istnieje również wikariusz generalny. Dla kształcenia duchowieństwa istnieje seminarium duchowne w Sankt Gallen, które jednak ogranicza się do faktycznego praktycznego kursu seminaryjnego trwającego sześć miesięcy. Z reguły studenci teologii odbywają swoje akademickie kształcenie na wydziałach teologicznych Uniwersytetów w Innsbrucku i Fryburgu w Szwajcarii. Zakony męskie są reprezentowane w diecezji tylko przez 4 klasztory kapucynów. Żeńskie zakony w diecezji to: 1 dom benedyktynek; 2 cysterek; 2 dominikanek; 8 franciszkanek; 1 Sióstr Dobrego Pasterza; 2 Sióstr Szkolnych Świętego Krzyża; 1 norbertanek; 1 Włoskich Sióstr Misjonarek Świętego Franciszka; oraz liczne domy Sióstr Miłosierdzia Świętego Krzyża (Siostry z Ingenbohl). Najbardziej znanym kościołem diecezji jest katedra, kościół dawnego opactwa benedyktynów (patrz wyżej). Do innych miejsc pielgrzymkowych należą: Wildkirchlein na górze Säntis; mały klasztor Notkersegg koło Sankt Gallen; kościół parafialny w Kirchberg w dystrykcie Toggenburg; oraz Dreibrunnen koło Wil. Stowarzyszenia katolickie są wysoko rozwinięte; corocznie w diecezji odbywa się kongres katolicki. Ukazuje się 12 katolickich gazet, z których najważniejsza jest "Ostschweiz", wydawana w Sankt Gallen. HISTORIA Opati Sankt Gallen sprawowali prawie wszystkie prawa jurysdykcji biskupiej na swoim terytorium. Po zniesieniu starożytnego opactwa pojawiła się oczywista potrzeba reorganizacji spraw kościelnych, które popadły w opłakany upadek, i zaproponowano plan zastąpienia opactwa Diecezją Sankt Gallen. W tamtej epoce część obecnego terytorium diecezji należała kościelnie do Diecezji Chur, a inna część do Diecezji Konstancji. W 1815 roku szwajcarska część Diecezji Konstancji została oddzielona od Konstancji przez papieża Piusa VII i oddana pod tymczasową administrację proboszcza Goldina z Beromünster w kantonie Lucerna. Po śmierci proboszcza w 1819 roku okręg ten przypadł Diecezji Chur. Układ ten był jednak pomyślany jedynie jako tymczasowy. Po długich negocjacjach pożądana Diecezja Sankt Gallen została ustanowiona w 1823 roku, ale była połączona unią personalną z Diecezją Chur. Jednak kościół opacki w Sankt Gallen, podniesiony do rangi katedry, otrzymał oddzielną kapitułę katedralną i niezależne seminarium. Biskup był również zobowiązany do mieszkania na przemian w Chur i Sankt Gallen. Ta podwójna diecezja nie zadowalała ani mieszkańców Gryzonii, ani Sankt Gallen. Ci pierwsi chcieli mieć biskupa dla siebie, drudzy obawiali się, że biskup Chur może traktować Sankt Gallen jedynie jako dodatek do swojej starej diecezji i patrzeć nań z góry. Co więcej, rząd kantonu Sankt Gallen nieustannie ingerował w sprawy kościelne i prawo jurysdykcji Kościoła, domagając się dla siebie prawa zatwierdzania (placetum regium) we wszystkich ważniejszych sprawach dyscyplinarnych. Kiedy więc zmarł biskup, hrabia von Buol-Schauenstein (1823-1835), rządy obu kantonów odmówiły uznania jego następcy, a kolegium katolickie Wielkiej Rady Sankt Gallen mianowało administratorem biskupim ojca Zürchera dla katolików kantonu. Wreszcie Grzegorz XVI, na prośbę kantonu Sankt Gallen, zniósł podwójną diecezję i w 1836 roku ustanowił Wikariat Apostolski Sankt Gallen; wikariuszem apostolskim został Johann-Peter Mirer z Górnej Saksonii, proboszcz w Sargans. Wkrótce rozpoczęto negocjacje z Rzymem w sprawie utworzenia odrębnej Diecezji Sankt Gallen, aby zakończyć ten stan rzeczy. Dopiero jednak po wielkich trudnościach osiągnięto porozumienie satysfakcjonujące zarówno Stolicę Apostolską, jak i kanton Sankt Gallen. W 1845 roku konkordat został podpisany przez nuncjusza papieskiego i władze kantonu; 12 kwietnia 1847 roku Pius IX wydał bullę erekcyjną, a 29 czerwca Mirer został konsekrowany w katedrze na pierwszego biskupa Sankt Gallen. Nowe biskupstwo wkrótce musiało stoczyć ciężką walkę z partią liberalną, która zdobyła przewagę w kantonie od 1855 roku, o prawa i wolności Kościoła. Biskup, człowiek bardzo utalentowany i prawowierny, był w tej walce umiejętnie i energicznie wspierany przez ojca Greitha, Gallusa Baumgartnera (ojca słynnego jezuity Aleksandra Baumgartnera), prawnika Leonharda Grüna (prezesa katolickiej rady administracyjnej) i adwokata J.J. Müllera. Mimo wszystkich ich wysiłków nie mogli jednak zapobiec zniesieniu nowo utworzonego katolickiego liceum, roztrwonieniu części funduszy diecezjalnych ani połączeniu katolickiej szkoły kantonalnej z protestanckim gimnazjum miejskim w jedną szkołę, w której obie religie postawiono na równi, aby położyć kiec wpływom kościelnym w edukacji. Działania te były wynikiem terroru Partii Liberalnej (patrz o tych wydarzeniach: Greith, "Die Lage der katholischen Kirche unter der Herrschaft des Staatskirchentums in Sankt Gallen", St. Gallen, 1858). Diecezja jednak utrzymała się pomimo burz, a katolickie życie religijne rozwinęło się i kwitło. Duża część zasługi za ten dobrobyt przypadła Karlowi Johannowi Greithowi, który został wybrany biskupem po śmierci Mirera w 1862 roku. Niedługo po swojej konsekracji Greith został również mianowany tymczasowym administratorem kantonu Appenzell, który po rozwiązaniu Diecezji Konstancji był do tej pory administrowany przez Chur. Ta tymczasowa administracja stała się faktycznie, choć nie prawnie, stanem trwałym. Po kilku latach spokoju w diecezji wybuchły nowe niezgody w związku z ruchem starokatolickim w Szwajcarii, a Greitha oskarżono o naruszenie konkordatu i przysięgi konstytucyjnej. Co prawda nie doszło do usunięcia biskupa, czego domagali się liberałowie, ale biskupie seminarium dla chłopców, które Greith założył i utrzymywał z wielkim poświęceniem pieniędzy i czasu, zostało zamknięte w 1874 roku przez rząd i do tej pory nie zostało ponownie otwarte. Wkrótce potem wprowadzono małżeństwo cywilne na mocy prawa Konfederacji Szwajcarskiej, a religijne wychowanie młodzieży zostało zagrożone przez wprowadzenie bezbożnych podręczników szkolnych oraz przymusowe zrównanie obu religii w szkołach. Greitha zastąpił jego wikariusz generalny Augustinus Egger (1882-1906). Będąc powszechnie czytanym autorem i wprawnym mówcą, zasłużył się wielce tym, co uczynił dla ożywienia życia katolickiego, nie tylko we własnej diecezji, ale także w całej Szwajcarii. Podczas jego administracji skrajnie radykalny rząd kantonu Sankt Gallen został zastąpiony przez umiarkowany, a nowa konstytucja z 1890 roku przyniosła bardziej zadowalający stan rzeczy między Kościołem a państwem. Zgodnie z artykułem

Źródła

• Wikipedia — Diocese of Saint Gall

Bibliografia

1. 1 Ekkehart IV., St. Galler Klostergeschichten (Casus sancti Galli). Herausg. und übers. von Hans F. Haefele† und Ernst Tremp unter Mitarbeit von Franziska Schnoor. (Monumenta Germaniae Historica. Scriptores Rerum Germanicarum in usum scholarum separatim editi, 75.) Pp. x+283. H. Buchmann, 1980. DOI: 10.1515/hzhz-2021-1318 · DOI
2. 2 Rutger Kramer, St. Galler Klostergeschichten (Casus Sancti Galli). Brill, 2023. DOI: 10.1086/725640 · DOI
3. 3 Ratpert. St Galler Klostergeschichten (Casus sancti Galli). Edited by Hannes Steiner. (Monumenta Germaniae Historica. Scriptores Rerum Germanicarum in usum scholarum separatim editi, 75.) Pp. x+283. H. Buchmann, 2004. DOI: 10.1017/s002204690443156x · DOI
4. 4 W. Schmid, Rezension von: Der heilige Gallus 612/2012. Züricher Theologische Zeitschrift, 2022. DOI: 10.53458/zwlg.v72i.2437 · DOI
5. 5 Walter Müller, Die Abgaben von Todes wegen in der Abtei St. Gallen. Ein Beitrag zur Rechtsgeschichte des sanktgallischen Klosterstaates. Zeitschrift für Rechtsgeschichte, 1963. DOI: 10.7767/zrgga.1963.80.1.550 · DOI
6. 6 W. Berschin, Gereon Becht, Sprachliches in den Vitae S. Wiboradae von Ekkehart I. (ca. 960/970) und Herimannus (ca. 1075) von St. Gallen. Zeitschrift für deutsche Philologie, 1981. DOI: 10.3406/alma.1981.1566 · DOI
7. 7 Ernst Tremp, Karl Sckmuki, Geschichte und Hagiographie in Sanktgaller Handschriften. Katalog durch die Austellung in der Stiftsbibliothek St. Gallen (2. Dezember 2002 - 9. November 2003). Peter Lang, 2004. DOI: 10.4000/ifha.951 · DOI
8. 8 Hans F. Haefele (†), Ernst Tremp (ed./Übers.), unter Mitarbeit von Franziska Schnoor, Ekkehart IV. St. Galler Klostergeschichten (Casus sancti Galli), Wiesbaden (Harrassowitz Verlag) 2020. DOI: 10.11588/FRREC.2020.3.75553 · DOI
9. 9 Dieter Geuenich, Uwe Ludwig (Hg.), unter Mitwirkung von Fabrizio Crivello, Peter Erhart, Alfons Zettler, Die St. Galler Verbrüderungsbücher, Wiesbaden (Harrassowitz Verlag) 2019. DOI: 10.11588/FRREC.2020.1.71474 · DOI
10. 10 Ratpert, St. Galler Klostergeschichten (Casus sancti Galli), hg. und übers, v. Hannes Steiner. Monumenta Germaniae Historica. Scriptores Rerum Germanicarum in usum scholarum separatim editi, 2005. DOI: 10.7767/zrgga.2005.122.1.494 · DOI
11. 11 A. Grotans, ST. Gall Scripts. Oxford University Press, 2020. DOI: 10.1093/oxfordhb/9780195336948.013.46 · DOI
12. 12 H. Richards, Harvard Studies (Vol. XV). Harvard University Press, 1905. DOI: 10.1017/S0009840X00000263 · DOI
13. 13 W. Sanderson, The Plan of St. Gall Reconsidered. Journal of the Warburg and Courtauld Institutes, 1985. DOI: 10.2307/2848178 · DOI
14. 14 J. Colvin, Alexander O’Hara, Réécriture and the Cultus of Saint Gallus, Ca. 680–850: A Fidelissimis Testibus Indicata. Journal of Medieval History, 2025. DOI: 10.1017/tdo.2024.5 · DOI
15. 15 A. Grotans, The Abbey of St. Gall. Oxford University Press, 2020. DOI: 10.1093/oxfordhb/9780195336948.013.116 · DOI
16. 16 Thomas L. Zotz, Ethnogenese und Herzogtum in Alemannien (9.–11. Jahrhundert). München, 2000. DOI: 10.7767/miog.2000.108.jg.48 · DOI