Galerie

Ilustracje z Wikipedii.

Diocese of Saint-Denis — biografia, kult i znaczenie

Diecezja Saint-Denis, erygowana w 1850 roku jako sufragania Bordeaux, jest ważnym ośrodkiem religijnym na wyspie Reunion, położonej na Oceanie Indyjskim. Wyspa ta, odkryta przez Portugalczyków 8 lutego 1513 roku, pierwotnie nazywała się Sancta Appollonia, a później zmieniono jej nazwę na Mascareigne od nazwiska przywódcy Mascarenhasa. Obecnie diecezja obejmuje całą wyspę, która ma powierzchnię 1000 mil kwadratowych.

Życiorys

Diecezja Saint-Denis została ustanowiona w 1850 roku jako część archidiecezji Bordeaux. Jej powstanie było odpowiedzią na rosnące potrzeby religijne mieszkańców wyspy Reunion. Wyspa, będąca terytorium zamorskim Francji, ma bogatą historię kolonialną, która wpłynęła na jej strukturę religijną. Diecezja odgrywa kluczową rolę w życiu społecznym i religijnym wyspy, będąc centrum katolicyzmu dla lokalnej społeczności.

Duchowość i nauczanie

Diecezja Saint-Denis promuje katolicką duchowość, która jest głęboko zakorzeniona w lokalnej kulturze. Kościół katolicki na wyspie Reunion jest ważnym elementem tożsamości mieszkańców, a diecezja aktywnie uczestniczy w życiu religijnym, organizując msze, sakramenty i inne wydarzenia religijne. Duchowieństwo diecezji angażuje się również w działalność charytatywną i edukacyjną, wspierając lokalne społeczności.

Kult i patronat

Święty Dionizy z Paryża jest patronem diecezji Saint-Denis. Jego kult jest ważnym elementem religijności na wyspie Reunion. Diecezja organizuje coroczne uroczystości ku czci świętego, które przyciągają wiernych z całej wyspy. Kult świętego Dionizego jest również obecny w lokalnych tradycjach i zwyczajach, co podkreśla jego znaczenie dla mieszkańców.

Dziedzictwo i znaczenie

Diecezja Saint-Denis odgrywa kluczową rolę w zachowaniu i promowaniu katolickiej tradycji na wyspie Reunion. Jej działalność religijna, edukacyjna i charytatywna ma ogromne znaczenie dla lokalnej społeczności. Diecezja jest również ważnym ośrodkiem kultury i historii, chroniącym dziedzictwo religijne wyspy. Więcej o historii i znaczeniu diecezji można przeczytać w artykule: Diocese of Saint-Denis: Historia i Znaczenie na Wyspie Reunion.

Zobacz też

• Diocese of Saint-Denis: Historia i Znaczenie na Wyspie Reunion

Opracowanie hagiograficzne

**Diecezja Saint-Denis** Diecezja erygowana w 1850 roku jako sufragania Bordeaux, obejmuje wyspę Reunion na Oceanie Indyjskim, około 350 mil na wschód od Madagaskaru. Wyspa ta ma powierzchnię 1000 mil kwadratowych i została odkryta przez Portugalczyków 8 lutego 1513 roku; pierwotnie nazywała się Sancta Appollonia, a później zmieniono ją na Mascareigne od nazwiska ich przywódcy Mascarenhasa. W 1638 roku Francuz imieniem Gaubert wywiesił tam francuską flagę, a w 1642 roku Pronis, reprezentujący Kompanię Lorient, objął ją w posiadanie w imieniu króla Francji. W 1646 roku przewieziono tam dwunastu zbuntowanych kolonistów z Madagaskaru, a w 1649 roku Flacourt, następca Pronisa, zmienił nazwę z Mascareigne na Wyspę Burbon; w latach 1654–1658 Antoine Thaureau, siedmiu Francuzów i sześciu Murzynów podjęło próbę skolonizowania zachodniego wybrzeża; w 1665 roku Regnault, mianowany przez króla gubernatorem wyspy, przybył z trzema statkami, wioząc 20 robotników, kupca i 200 chorych, pierwszych kolonistów wyspy. Pierwszymi apostołami Reunionu byli P. Louis de Matos, Portugalczyk, który w drodze powrotnej z Brazylii zbudował kaplicę Matki Bożej Anielskiej (1667), oraz P. Jourdié, ojciec lazarysta, który przebywał na wyspie w latach 1667–1670. W 1674 roku przybył z Indii P. Bernardin, kapucyn; ułożył on prawa dotyczące polowań, zasadził bawełnę, uczył młode dziewczęta szycia i przędzenia, a w latach 1686–1689 był gubernatorem wyspy. W 1689 roku udał się do Francji, aby przedstawić Ludwikowi XIV potrzeby wyspy. W 1703 roku kardynał Maillard de Tournon, w drodze do Indii, zawinął na Reunion i udzielił bierzmowania. W 1711 roku Klemens XI powierzył wyspę misjonarzom lazarystom, którzy rozpoczęli tam pracę w 1714 roku. W 1848 roku wyspa przyjęła nazwę Reunion, zniesiono niewolnictwo, a dwa lata później ustanowiono biskupstwo. Pierwszym biskupem był Julien Desprez (1850–1857), późniejszy arcybiskup Tuluzy i kardynał. W marcu 1851 roku wyruszył korwetą „Cassini”. Kapitan dowodzący, François de Plas, chorąży Jaussier i porucznik Alexis Clerc, zostali później jezuitami; Clerc zginął jako ofiara Komuny Paryskiej. Gauléjac, kadet marynarki na tym samym statku, w późniejszym życiu został kartuzem. Kapłani z Reunionu kształcą się w Paryżu w Seminarium Ojców Ducha Świętego i Niepokalanego Serca Maryi, które służy jako diecezjalne seminarium duchowne. W 1905 roku (w momencie zerwania konkordatu) wyspa liczyła jedną parafię obsługiwaną przez Ojców Ducha Świętego; Siostry św. Józefa z Cluny, zgromadzenie pielęgniarskie i nauczycielskie, miały tam 28 placówek, a Córki Maryi, również zgromadzenie pielęgniarskie i nauczycielskie, prowadziły 10 placówek; ludność wynosiła 173 000; było 54 parafie i 74 kapłanów. *Histoire abrégé de l'Ile Réunion, depuis sa découverte jusqu'en 1880* (Saint-Denis, 1883); GUET, *Les origines de l'Ile Bourbon* (Paryż, 1885); *Histoire du Cardinal Desprez* (Paryż, 1897). GEORGES GOYAU

Źródła

• Wikipedia — Diocese of Saint-Denis

Bibliografia

1. 1 Chronique et hagiographie. Les traces de l’émergence des saints dans les chroniques latines des IVe-VIe siècles. B. Lançon. 2004. DOI: 10.4000/BOOKS.PUR.11676 · DOI
2. 2 Jean-Marie Le Gall, Le mythe de saint Denis, entre Renaissance et Révolution. Paris, Champ Vallon, 2007, 537p. D. Hurel. 2009
3. 3 Hagiography and the cult of the saints, the diocese of Orleans, 800-1200. F. Michaud-Fréjaville. 1996
4. 4 Hagiography and the Cult of Saints: The Diocese of Orleans, 800 1200. T. Head. 1990
5. 5 La Vie seint Marcel de Lymoges. Paul Bretel. 2007. DOI: 10.1093/FS/KNM204 · DOI
6. 6 Vieux saint et grande noblesse à l'époque moderne : Saint Denis, les Montmorency et les Guise. Jean-Marie Le Gall. 2003. DOI: 10.3917/RHMC.503.0007 · DOI
7. 7 Hagiography and the Cult of Saints: The Diocese of Orleans, 800–1200 . By Thomas Head. Cambridge Studies in Medieval Life and Thought, fourth series 14. Cambridge: Cambridge University Press, 1990. xv. C. Hanson. 1993. DOI: 10.2307/3168153 · DOI
8. 8 Sainteté et Lumières. Hagiographie, Spiritualité et propagande religieuse dans la France du XVIIIe siècle. N. Aston. 2012. DOI: 10.1093/FH/CRS003 · DOI
9. 9 Jean-Marie Le Gall. Le mythe de Saint Denis: Entre renaissance et révolution. (Epoques.) Seyssel: Champ Vallon. 2007. Pp. 536. €32.00. Michael Wolfe. 2008. DOI: 10.1086/AHR.113.2.589 · DOI
10. 10 Le Vain Siècle Guerpir. A Literary Approach to Sainthood through Old French Hagiography of the Twelfth Century. P. Johnson, Brigitte Cazelles. 1979. DOI: 10.2307/3726450 · DOI