Congregation of Missionaries of St. Charles Borromeo — biografia, kult i znaczenie

Zgromadzenie Misjonarzy św. Karola Boromeusza to katolicka wspólnota zakonna założona przez bł. Jana Chrzciciela Scalabriniego w 1863 roku, mająca na celu wspieranie misji i duszpasterstwa wśród emigrantów. Inspiracją dla zgromadzenia była postać św. Karola Boromeusza, arcybiskupa Mediolanu i reformatora Kościoła w okresie kontrreformacji.

Życiorys

Święty Karol Boromeusz (1538-1584) urodził się w arystokratycznej rodzinie we Włoszech. Od młodości wyróżniał się głęboką pobożnością i zaangażowaniem w sprawy Kościoła. W 1560 roku został mianowany kardynałem przez swojego wuja, papieża Piusa IV. Jako arcybiskup Mediolanu (od 1565 roku) przeprowadził gruntowną reformę Kościoła lokalnego, wprowadzając m.in. systematyczne wizytacje parafii, reorganizację kleru oraz program katechizacji wiernych. Zmarł w opinii świętości, a jego proces beatyfikacyjny rozpoczął się niedługo po śmierci.

Duchowość i nauczanie

Duchowość św. Karola Boromeusza opierała się na adoracji Eucharystii, nabożeństwie do Matki Bożej oraz praktyce pokuty. Był zwolennikiem odnowy liturgicznej i moralnej, co wyrażało się w promowaniu regularnej spowiedzi, katechezy oraz troski o ubogich. Jego działalność miała ogromny wpływ na odnowę Kościoła w okresie kontrreformacji. Więcej w artykule: Zgromadzenie Misjonarzy św. Karola Boromeusza: Historia i Współczesność.

Kult i patronat

Kult św. Karola Boromeusza rozwinął się szybko po jego śmierci. Został kanonizowany w 1610 roku przez papieża Pawła V. Jest patronem biskupów, diecezji mediolańskiej oraz seminariów duchownych. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 4 listopada. Zgromadzenie Misjonarzy św. Karola Boromeusza czci go jako swojego duchowego opiekuna i wzór apostolskiej gorliwości.

Dziedzictwo i znaczenie

Dziedzictwo św. Karola Boromeusza obejmuje zarówno reformy kościelne, jak i przykład życia oddanego służbie Bogu i bliźnim. Jego metody duszpasterskie stały się wzorem dla wielu wspólnot zakonnych, w tym dla Zgromadzenia Misjonarzy św. Karola Boromeusza. Współcześnie jego postać inspiruje do odnowy życia religijnego i zaangażowania społecznego. Więcej w artykule: Zgromadzenie Misjonarzy św. Karola Boromeusza: Historia i Współczesność.

Zobacz też

• Zgromadzenie Misjonarzy św. Karola Boromeusza: Historia i Współczesność
• Święty Karol Boromeusz — reformator i patron

Opracowanie hagiograficzne

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Zgromadzenie Misjonarzy św. Karola Boromeusza** Założone przez Jana Chrzciciela Scalabriniego, biskupa Piacenzy we Włoszech (zm. 1 czerwca 1905); zatwierdzone w zasadzie przez Leona XIII w brewe z dnia 25 listopada 1887; konstytucja ostatecznie zatwierdzona dekretem Świętej Kongregacji Krzewienia Wiary z 3 października 1908. Celowość zapewnienia duchowych – a także, w pewnym stopniu, doczesnych – potrzeb włoskich emigrantów do Ameryki została biskupowi Scalabriniemu dobitnie uświadomiona przez żałosny widok liczby takich emigrantów oczekujących na wielkim dworcu kolejowym w Mediolanie. Działając pod wpływem tego natchnienia i zachęcony przez kardynała Simeoniego, wówczas prefekta Kongregacji Krzewienia Wiary, biskup nabył w Piacenzy rezydencję, którą przekształcił w „Instytucję Apostolską im. Krzysztofa Kolumba”, tworząc tam wspólnotę kapłanów, która miała stać się zalążkiem nowego zgromadzenia. Zgromadzenie to, które odtąd miało być znane jako „Misjonarze św. Karola Boromeusza”, miało być zarządzane przez przełożonego generalnego, zależnego od Kongregacji Krzewienia Wiary; jego celem było utrzymanie wiary i praktyk katolickich wśród włoskich emigrantów w Nowym Świecie oraz „zapewnienie w miarę możliwości ich moralnego, obywatelskiego i ekonomicznego dobrobytu”; miało zapewniać kapłanów dla emigrantów, a także komitety osób, które udzielałyby dobrych rad i praktycznego kierownictwa potrzebnym Włochom nowo przybyłym do obcych portów; zakładać kościoły, szkoły i domy misyjne w różnych włoskich koloniach w Ameryce Północnej i Południowej oraz kształcić młodzieńców do kapłaństwa. Członkowie zgromadzenia obiecują posłuszeństwo swoim przełożonym w zgromadzeniu i hierarchii kościelnej. Siedmiu kapłanów i trzech braci zakonnych z instytutu biskupa Scalabriniego opuściło Włochy 12 lipca 1888 roku, z czego dwóch kapłanów i jeden brat zakonny udawało się do Nowego Jorku, pięciu kapłanów i dwóch braci zakonnych do różnych części Brazylii. Z tej okazji Cesare Cantù, słynny włoski historyk, skierował do biskupa Piacenzy pamiętne słowa gratulacji, prosząc o pozwolenie na dodanie do błogosławieństwa biskupa dla odjeżdżających misjonarzy „modlitw starca, który podziwia odwagę i zaparcie się siebie tak pełne pokory”. Tym pierwszym misjonarzom zgromadzenia zapewnione już zostało przyjęcie przez list polecający Leona XIII (1 czerwca 1888) skierowany do biskupów amerykańskich. Natychmiast po przybyciu do Nowego Jorku nowi misjonarze zdołali pozyskać korzystne miejsce przy Centre Street, gdzie znajdowała się kolonia Włochów, i w krótkim czasie otwarto kaplicę; wkrótce potem otwarto kościół Zmartwychwstania Pańskiego przy Mulberry Street; w końcu budynek przy Roosevelt Street, który był protestanckim miejscem kultu, stał się własnością ojców misjonarzy, którzy przekształcili go w kościół św. Joachima, pierwszy specjalnie włoski kościół w diecezji nowojorskiej. Towarzystwo św. Rafała (zob. Towarzystwa Pomocy Emigrantom) zostało zorganizowane na Ellis Island. Dobra praca rozprzestrzeniała się następnie szybko po całym kontynencie. Stany Zjednoczone i Kanada zawierają obecnie (1910) 21 kościołów parafialnych, oprócz kilku kaplic, obsługiwanych przez zgromadzenie; w Brazylii ojcowie mają pod opieką 13 kościołów parafialnych, głównie z przynależnymi szkołami, oraz 2 ważne sierocińce. Dwie prowincje (Wschodnia i Zachodnia) zgromadzenia w Stanach Zjednoczonych liczą 45 kapłanów i 3 braci zakonnych, podczas gdy pojedyncza prowincja brazylijska liczy 35 kapłanów i 5 braci zakonnych. Wiktor Cangiano

Źródła

• Wikipedia — Congregation of Missionaries of St. Charles Borromeo

Bibliografia

1. 1 Carlo Borromeo, Archbishop of Milan, in the Midst of Religious Disciplining, Pastoral Renewal and Christian Education (1564-1584), E. Patrizi, 2008, DOI: 10.1400/99726 · DOI
2. 2 San Carlo Borromeo: Catholic Reform and Ecclesiastical Politics in the Second Half of the Sixteenth Century, Massimo Firpo, 1990, DOI: 10.1086/600517 · DOI
3. 3 Federico Borromeo and the Ambrosiana: Art Patronage and Reform in Seventeenth-Century Milan, P. Jones, 1993, DOI: 10.5860/choice.31-0722 · DOI
4. 4 Federico Borromeo and the Ambrosiana: Art Patronage and Reform in Seventeenth-Century Milan by Pamela M. Jones (review), Frederick J. Mcginness, 2016, DOI: 10.1353/CAT.1998.0144 · DOI
5. 5 ‘I met Charles Borromeo … and he brought me to Vatican II’, Max Vodola, 2013, DOI: 10.1177/1030570X13486785 · DOI
6. 6 Paolo Giovio: The Historian and the Crisis of Sixteenth-Century Italy. T. C. Price Zimmermann, E. G. Gleason, 1998, DOI: 10.2307/2901585 · DOI
7. 7 Philip Neri and Charles Borromeo as Models of Catholic Reform, Charlie Fox, 2020, DOI: 10.2478/perc-2020-0037 · DOI