Galerie

Ilustracje z Wikipedii.

Abbey of Bury St. Edmund's — biografia, kult i znaczenie

Opactwo Bury St. Edmund's, położone w angielskim hrabstwie Suffolk, to jedno z najważniejszych miejsc kultu religijnego w historii Anglii. Jego początki sięgają VI wieku, kiedy to król Wschodnich Anglów, Sigebert, założył tam klasztor około 537 roku. Centralnym punktem opactwa stał się kult św. Edmunda, ostatniego anglosaskiego króla Wschodniej Anglii, którego życie i śmierć uczyniły z tego miejsca symbol oporu i męczeństwa. Opactwo przez wieki było ważnym ośrodkiem pielgrzymkowym, duchowym i kulturalnym, a jego dziedzictwo przetrwało do dziś.

Życiorys

Pierwsza fundacja religijna w Bury St. Edmund's została ustanowiona przez króla Sigeberta, który zrzekł się korony, aby założyć klasztor około 537 roku. Według tradycji, Sigebert doznał cudownego uzdrowienia dzięki modlitwom św. Edmunda, co skłoniło go do poświęcenia życia służbie Bogu. Święty Edmund, ostatni król Wschodniej Anglii, został zamordowany w 869 roku podczas najazdu wikingów, stając się męczennikiem i symbolem oporu przeciwko najeźdźcom. Jego grób w opactwie stał się miejscem kultu, przyciągającym pielgrzymów z całej Anglii.

Duchowość i nauczanie

Opactwo Bury St. Edmund's było ważnym ośrodkiem życia duchowego i intelektualnego. Mnisi z opactwa kopiowali i przechowywali liczne manuskrypty, przyczyniając się do zachowania wiedzy z okresu anglosaskiego. Duchowość opactwa koncentrowała się wokół kultu św. Edmunda, którego życie i śmierć były inspiracją dla wielu wiernych. Opactwo było również miejscem, gdzie rozwijano teologię i filozofię, a jego wpływ sięgał daleko poza granice Anglii Wschodniej.

Kult i patronat

Kult św. Edmunda rozwijał się dynamicznie w regionie Wschodniej Anglii, a jego znaczenie rosło wraz z upływem czasu. Według badań Rebeccy Pinner [1], kult św. Edmunda stał się centralnym punktem religijnego i kulturowego znaczenia opactwa. Święty Edmund był czczony jako męczennik i patron Anglii, a jego grób w opactwie stał się celem licznych pielgrzymek. Opactwo było również miejscem, gdzie przechowywano relikwie św. Edmunda, co przyciągało wiernych z całej Europy.

Dziedzictwo i znaczenie

Opactwo Bury St. Edmund's odegrało kluczową rolę w historii Anglii, będąc świadkiem wielu ważnych wydarzeń, takich jak koronacje królów i bitwy. Jego dziedzictwo przetrwało do dziś, a ruiny opactwa są jednym z najważniejszych zabytków sakralnych w Anglii. Opactwo było również ważnym ośrodkiem edukacyjnym, gdzie kształcono przyszłych duchownych i uczonych. Jego wpływ na kulturę i duchowość Anglii jest nie do przecenienia, a historia św. Edmunda pozostaje inspiracją dla wielu wiernych.

Zobacz też

• Abbey of Bury St. Edmund's — kult
• Święty Edmund z Bury St. Edmunds - historia i znaczenie opactwa
• Zakon i historia Abbey of Bury St Edmunds - święte dziedzictwo Anglii

Opracowanie hagiograficzne

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Opactwo w Bury St. Edmunds** Pierwsza fundacja religijna została tam ustanowiona przez Sigeberta, króla Wschodnich Anglów, który zrzekł się korony, aby założyć klasztor około 537 roku. Miejsce to zyskało sławę, gdy relikwie zamęczonego króla Edmunda zostały tam przeniesione w 903 roku, po czym miasto, zwane dotąd Boedericsworth, stało się znane jako Miasto Świętego Edmunda lub Bury Świętego Edmunda. Za panowania Kanuta (1016-35) kanoników świeckich zastąpili benedyktyni. W 1095 roku dokonano uroczystego przeniesienia relikwii świętego do nowego kościoła zbudowanego przez opata Baldwina. Sanktuarium rosło w sławę, bogactwo i przepych, aż klasztor uznawano za drugi po Glastonbury, lecz w 1465 roku straszliwy pożar spowodował niepowetowane straty dla kościoła, z których nigdy się nie podniósł. Opat zasiadał w Parlamencie i sprawował pełną jurysdykcję nad miastem i okolicą. Klasztor zapewniał pomieszczenia dla osiemdziesięciu mnichów, lecz w Opactwie mieszkało ponad dwieście osób. W czasie kasaty dochody wyceniono na 2366 funtów, co odpowiada ponad 20 000 funtom w dzisiejszych pieniądzach. To w kościele opackim w 1214 roku odbyło się pamiętne spotkanie baronów, kiedy to kardynał Langton, arcybiskup Canterbury, stojąc przy głównym ołtarzu, odczytał projekt Karty Swobód, który w formie Magna Charta został podpisany przez króla Jana w 1215 roku. Opactwo zostało ostatecznie zlikwidowane przez Henryka VIII w 1539 roku, kiedy to kościół opacki i zabudowania klasztorne zostały w dużej mierze zniszczone; do dziś pozostały jedynie brama, stary most i inne rozproszone ruiny. Los relikwii świętego nigdy nie został rozstrzygnięty. Według jednej tradycji, zostały one zabrane przez księcia Ludwika Francuskiego w 1217 roku. Relikwie podawane za relikwie świętego były długo przechowywane w Tuluzie, aż w 1901 roku kardynał Vaughan, arcybiskup Westminsteru, uzyskał pozwolenie na przeniesienie ich do Anglii. Ponieważ pojawiły się wątpliwości co do autentyczności relikwii, Stolica Apostolska powołała komisję śledczą, ale nie opublikowano żadnego raportu. Wśród słynnych mnichów Opactwa byli: opat Samson i jego kronikarz Jocelin z Brakelond (zm. 1211); Jan Boston de Bury, autor i bibliograf (zm. 1430); Jan Lydgate, poeta (zm. 1446) oraz Byfield, który został spalony za herezję w 1530 roku. THOMPSON, Records of St. Edmund's; DUGDALE, Monasticism (Londyn, 1821), III, 98-176; JOCELINI DE BRAKELONDA, De rebus gestis Samsonis Abbatis (Camden Society, 1840); TYMMS, Handbook of Bury St. Edmunds (wyd. 8, 1905). Zob. także CARLYLE, Past and Present (1843). EDWIN BURTON

Źródła

• Wikipedia — Abbey of Bury St. Edmund's

Bibliografia

1. 1 The Cult of St Edmund in Medieval East Anglia, Rebecca Pinner, 2015, DOI: 10.5860/choice.194878 · DOI
2. 2 The Cult of St Edmund in Medieval East Anglia by Rebecca Pinner (review), Carl Phelpstead, 2018
3. 3 Chronology, genealogy and conversion: the afterlife of St Edmund in the north, A. Finlay, 2009
4. 4 The Cult of St Edmund in Medieval East Anglia, review by J. Luxford, 2016, DOI: 10.1093/EHR/CEW395 · DOI
5. 5 The Cult of St Edmund in Medieval East Anglia, F. Young, 2016, DOI: 10.1080/0015587X.2016.1178510 · DOI
6. 6 St Edmund in fifteenth-century London: the Lydgatian miracles of St Edmund, A. Bale, 2009
7. 7 St Edmund, king and martyr : changing images of a medieval saint, A. Bale, 2009
8. 8 The Cult of St Edmund in Medieval East Anglia by Rebecca Pinner (review), Michael Schmoelz, 2016, DOI: 10.1353/CAT.2016.0149 · DOI
9. 9 Articulating Saint Edmund the King at Bury St. Edmunds, Delbert W. Russell, 2019
10. 10 St Edmund, King and Martyr: Changing Images of a Medieval Saint, A. Fleming, 2010, DOI: 10.1093/EHR/CEQ181 · DOI
11. 11 376. Bury St Edmunds Abbey, Henry II, 2020, DOI: 10.1093/oseo/instance.00275813 · DOI
12. 12 361. Bury St Edmunds Abbey, Henry II, 2020, DOI: 10.1093/oseo/instance.00275798 · DOI
13. 13 369. Bury St Edmunds Abbey, Henry II, 2020, DOI: 10.1093/oseo/instance.00275806 · DOI
14. 14 372. *Bury St Edmunds Abbey, Henry II, 2020, DOI: 10.1093/oseo/instance.00275809 · DOI
15. 15 377a. *Bury St Edmunds Abbey, Henry II, 2020, DOI: 10.1093/oseo/instance.00275815 · DOI
16. 16 The legends and traditions concerning the origins of the Abbey of Bury St Edmunds, A. Gransden, 1985, DOI: 10.1093/EHR/C.CCCXCIV.1 · DOI
17. 17 A History of the Abbey of Bury St Edmunds, 1257–1301: Simon of Luton and John of Northwold, Antonia Gransden, review by James G. Clark, 2016, DOI: 10.1093/EHR/CEW374 · DOI
18. 18 A History of the Abbey of Bury St Edmunds, 1182–1256, J. Burton, 2009, DOI: 10.1093/EHR/CEP189 · DOI
19. 19 A History of The Abbey of Bury St. Edmunds 1257–1301: Simon of Luton and John of Northwold by Antonia Gransden (review), Rebecca King Cerling, 2016, DOI: 10.1353/cjm.2016.0020 · DOI
20. 20 The Archives of the Abbey of Bury St Edmunds, R. Thomson, 1980
21. 21 The Abbey of Bury St Edmunds: History, Legacy and Discovery, Francis Young, review by K. Stöber, 2017, DOI: 10.1484/J.JMMS.5.115451 · DOI
22. 22 A History of the Abbey of Bury St Edmunds, 1182-1256: Samson of Tottington to Edmund of Walpole, A. Gransden, 2007
23. 23 The East Anglian See and the Abbey of Bury St. Edmunds, V. Galbraith, 1925, DOI: 10.1093/EHR/XL.CLVIII.222 · DOI