Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny

Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny jest świętem liturgicznym upamiętniającym wizytę Maryi u jej kuzynki Elżbiety, opisaną w Ewangelii Łukasza (1,39-57). Wydarzenie to miało miejsce po Zwiastowaniu, gdy Maryja udała się z Nazaretu do Hebronu. Święto zostało ustanowione dla całego Kościoła przez papieża Urbana VI w 1389 roku i obchodzone jest 2 lipca.

Życiorys

Zgodnie z tradycją, zakładając że Zwiastowanie i Wcielenie miały miejsce około równonocy wiosennej, Maryja opuściła Nazaret pod koniec marca. Udała się przez góry do Hebronu, na południe od Jerozolimy, aby odwiedzić swoją kuzynkę Elżbietę. Jej obecność, a zwłaszcza obecność Bożego Dziecka w jej łonie, zgodnie z wolą Bożą, miała być źródłem wielkich łask dla św. Jana Chrzciciela, Prekursora Chrystusa.

Po przybyciu Maryi, Jan Chrzciciel, czując obecność swego Boskiego Zbawiciela, skoczył w łonie matki. Następnie został oczyszczony z grzechu pierworodnego i napełniony łaską Bożą. W tym momencie Matka Boża po raz pierwszy sprawowała urząd Pośredniczki, który należy do Matki Bożej, która stała się człowiekiem, aby przez jej pośrednictwo nas uświęcił i uwielbił.

Prawdopodobnie św. Józef towarzyszył Maryi, a następnie wrócił do Nazaretu. Gdy po trzech miesiącach wrócił do Hebronu, aby zabrać żonę do domu, mogło nastąpić objawienie anioła, wspomniane w Ewangelii Mateusza (1,19-25), które zakończyło dręczące wątpliwości Józefa dotyczące macierzyństwa Maryi.

"Czując obecność swego Boskiego Zbawiciela, Jan, po przybyciu Maryi, skoczył w łonie matki; następnie został oczyszczony z grzechu pierworodnego i napełniony łaską Bożą."

Kult i dziedzictwo

Najwcześniejszym dowodem istnienia święta Nawiedzenia jest jego przyjęcie przez kapitułę franciszkańską w 1263 roku, za radą św. Bonawentury. Wraz z brewiarzem franciszkańskim święto to rozprzestrzeniło się na wiele kościołów, choć obchodzono je w różnych terminach – w Pradze i Ratyzbonie 28 kwietnia, w Paryżu 27 czerwca, w Reims i Genewie 8 lipca.

Święto zostało rozszerzone na cały Kościół przez papieża Urbana VI 6 kwietnia 1389 roku (dekret opublikowany przez Bonifacego IX 9 listopada 1389 roku). Ustanowiono je z nadzieją, że Chrystus i Jego Matka odwiedzą Kościół i położą kres Wielkiej Schizmie Zachodniej. Święto, z czuwaniem i oktawą, zostało wyznaczone na 2 lipca, dzień po oktawie św. Jana, mniej więcej w czasie, kiedy Maryja wróciła do Nazaretu.

Urząd na to święto został sporządzony przez Anglika, Adama kardynała Eastona, benedyktyńskiego mnicha i biskupa Lincolna. Ponieważ w czasie schizmy wielu biskupów sprzeciwiających się posłuszeństwu nie przyjęło nowego święta, zostało ono potwierdzone przez Sobór Bazylejski w 1441 roku. Pius V zniósł urząd rytmiczny, czuwanie i oktawę. Obecny urząd został opracowany na polecenie Klemensa VIII przez minorytę Ruiza. Pius IX, 13 maja 1850 roku, podniósł święto do rangi drugiej klasy.

Wiele zakonów – karmelici, dominikanie, cystersi, mercedarianie, serwici i inni – a także diecezje Sieny, Pizy, Loreto, Vercelli, Kolonii i inne zachowały oktawę. W Czechach święto odbywa się w pierwszą niedzielę lipca jako pierwszej klasy z oktawą.

Ikonografia

Ikonografia wydarzenia przedstawia Maryję odwiedzającą Elżbietę. Szczegółowe informacje na ten temat można znaleźć w słowniku Guenebraulta.

Źródła

Holweck, "Fasti Mariani" (Fryburg, 1892)
Grotefend, "Zeitrechnung" (Lipsk, 1892)
O ikonografii wydarzenia patrz Guenebrault, "Dictionnaire"