Św. Juan de Palafox y Mendoza

Św. Juan de Palafox y Mendoza

Św. Juan de Palafox y Mendoza (ur. 24 czerwca 1600, zm. 1 października 1659) był hiszpańskim biskupem katolickim, który pełnił funkcję biskupa La Puebla de Los Angeles, a także tymczasowego wicekróla Meksyku. Znany jest z gorliwej obrony jurysdykcji biskupiej oraz konfliktu z zakonami, zwłaszcza z jezuitami, a jego proces beatyfikacyjny trwał przez wiele lat, choć ostateczna decyzja została zawieszona.

Życiorys

Juan de Palafox y Mendoza urodził się w Fitero w Nawarrze jako syn Jamiego Palafoxa y Mendozy, markiza Arizy. Po studiach na Uniwersytecie w Salamance został mianowany do Rady Wojny i Indii na dworze w Madrycie. W 1629 roku wyrzekł się tej godności i przyjął święcenia kapłańskie. Towarzyszył księżnej Marii jako mandator do Niemiec, a po powrocie został konsekrowany na biskupa Puebla de Los Angeles 27 grudnia 1639 roku, a także mianowany "visitador general" Meksyku.

Przybył do Meksyku w czerwcu 1640 roku. Wkrótce wszedł w konflikt z franciszkanami, dominikanami i augustynianami, których zwolnienia i przywileje uważał za naruszenie swojej jurysdykcji episkopalnej. W maju 1642 roku otrzymał tajną radę z Madrytu, aby przejąć tymczasową kontrolę nad rządem w miejsce wicekróla Villeny, który został oskarżony o złe zarządzanie finansami i sympatie z portugalskimi rebeliantami. W tym samym czasie został mianowany arcybiskupem Meksyku. Od 10 czerwca do 23 listopada 1642 roku pełnił funkcję wicekróla, ale nie przyjął godności arcybiskupa. Podczas swojego pięciomiesięcznego wicekrólestwa poprawił nadużycia finansowe, opracował nowe statuty dla Uniwersytetu Meksykańskiego i zniszczył wiele bożków Azteków, aby wykorzenić bałwochwalstwo.

W 1647 roku rozpoczął się jego konflikt z jezuitami, dotyczący zwolnień i przywilejów misjonarzy jezuickich, które według Palafoxa podważały jego autorytet episkopalny. W liście do papieża Innocentego X z 25 maja 1647 roku potępił wykorzystanie tych przywilejów. Papież odpowiedział briefem z 18 maja 1648 roku, utrzymując biskupa w spornych punktach jurysdykcji, ale zachęcając go do większej życzliwości wobec jezuitów. Drugi list do papieża z 8 stycznia 1649 roku, często przypisywany Palafoxowi, prawdopodobnie został sfałszowany przez wrogów jezuitów, ponieważ Palafox odrzucił go w swojej obronie skierowanej do króla Filipa IV w 1652 roku. W maju 1649 roku Palafox wyjechał do Hiszpanii. 27 maja 1653 roku papież Innocenty X wydał nowy brief potwierdzający poprzednią decyzję na jego korzyść. 24 listopada 1652 roku został przeniesiony do diecezji Osma w Hiszpanii, gdzie resztę życia spędził pracując na rzecz duchowego dobra swojej trzody.

Kult i dziedzictwo

Proces kanonizacji Juana de Palafox y Mendozy został wprowadzony w 1726 roku za papieża Benedykta XIII i kontynuowany za pontyfikatów Benedykta XIV, Klemensa XIII, Klemensa XIV i Piusa VI. Na ostatniej sesji 28 lutego 1777 roku dwadzieścia sześć z czterdziestu jeden głosów opowiedziało się za jego beatyfikacją, ale papież Pius VI zawiesił ostateczną decyzję. Jego dziedzictwo obejmuje gorliwą obronę jurysdykcji biskupiej oraz działalność duszpasterską w Meksyku i Hiszpanii.

"W liście do Innocentego X z 25 maja 1647 roku potępił wykorzystanie przez jezuitów swoich przywilejów i poprosił papieża o zadośćuczynienie."

Ikonografia

Źródło nie zawiera informacji o ikonografii świętego.

Źródła

Encyklopedia katolicka, hasło "Juan de Palafox y Mendoza".