SanctiKatalog Kościołów Katolickich
Modlitwa i pobożność

Te Deum laudamus — tekst i tłumaczenie

Te Deum laudamus to jeden z najwspanialszych hymnów chrześcijańskich, śpiewany w Kościele od ponad szesnastu wieków. Wielki hymn uwielbienia rozbrzmiewał przy najważniejszych wydarzeniach historii Kościoła i narodów.

30 czerwca 2026

Tekst kluczowy

TE DEUM LAUDAMUS Ciebie, Boga, wysławiamy, Tobie, Panu, chwałę damy. Ciebie, Ojca, Wiekuistego Wszystka ziemia czci i wielbi. Tobie wszyscy Aniołowie, Tobie Niebiosa i Moce, Tobie Cherubini, Serafini niewyczerpanym głoszą pieniem: SWIETY, SWIETY, SWIETY Pan, Bóg Zastępów! Pełne są Niebiosa i ziemia chwały majestatu Twojego. Ciebie Apostołów chór sławny, Ciebie Proroków poczet zacny, Ciebie chwali wojsko świętych Meczenników szkarłatem okrytych. Ciebie po wszystkiej ziemi wyznaje Kościół Swięty: Ojca niezmierzonego Majestatu, Syna Twego, jednorodzonego, i Ducha Swiętego Pocieszyciela. Tys Król chwały, o Chryste, Tys Ojca Syn Przedwieczny. Ty, dla zbawienia naszego, przybrałeś człowieczeństwo, nie wzgardziłeś łonem Dziewicy. Ty skruszyłeś moc śmierci i wiernym otworzyłeś Królestwo nieba. Ty siedzisz po prawicy Boga w chwale Ojca. Ty przyjdziesz jako sędzia: prosimy więc, ratuj sługi Twe, kupione Krwią cenną Twoją. Zlicz nas między świętych Twoich w wiekuistej chwale. Ochroń, Panie, lud swój i błogosław dziedzictwu Twojemu. Po wszystkie dni błogosławimy Tobie i wychwalamy Imię Twe na wieki, i na wieki wieków. Racz, Panie, w dniu tym ochraniac nas od grzechu. Zmiłuj się nad nami, Panie, zmiłuj się nad nami. Niech miłosierdzie Twe, Panie, okaże się nam, jakoż w Tobie nadzieję mamy. W Tobie, Panie, nadzieję złożyłem, niech nie będę zawstydzony na wieki. Amen.

Czym jest Te Deum?

Te Deum laudamus — pierwsze słowa tego hymnu stały się jego imieniem. Pełny incipit łaciński brzmi: Te Deum laudamus, te Dominum confitemur — Ciebie, Boga, wysławiamy, Tobie, Panu, chwałę damy. To jeden z największych hymnów Kościoła, będący zarazem wyznaniem wiary, pieśnią uwielbienia i modlitwą błagalną — wszystko w jednym, wspaniałym tekście, który przez szesnaście wieków rozbrzmiewa w kościołach na całym świecie.

W Liturgii Godzin Te Deum zamyka Officium Lectionis (Jutrznię) w niedziele i uroczystości. Śpiewane jest też przy wielkich wydarzeniach — po wyborze papieża, po kanonizacjach, na zakończenie soborów, podczas uroczystości narodowych i dziękczynnych. Pierwsza pieśń śpiewana po zakończeniu konklawe to właśnie Te Deum.

Historia i autorstwo hymnu

Tradycja przypisywała Te Deum świętemu Ambrożemu i świętemu Augustynowi, którzy mieli zaśpiewać go spontanicznie podczas chrztu Augustyna w 387 roku w Mediolanie. Stąd pochodzi łacińska nazwa Hymnus Ambrosianus. Nowsze badania liturgiczne wskazują jednak, że autorem był prawdopodobnie Nicetas z Remezjany (dziś Serbia) — teolog i liturgista żyjący na przełomie IV i V wieku.

Najstarsze manuskrypty zawierające tekst Te Deum pochodzą z VI wieku. Benedyktyńska Reguła świętego Benedykta (ok. 530 r.) przewiduje już jego śpiewanie w Jutrzni niedzielnej. Historia zanotowała niezliczone momenty, gdy Te Deum śpiewano jako wyraz wdzięczności: po zwycięstwach bitewnych, po zakończeniu wojen, po koronacjach królów. W Polsce Te Deum śpiewano po wiktorii wiedeńskiej Jana III Sobieskiego (1683) i po wyborze Jana Pawła II na papieża.

Struktura i teologia hymnu

Te Deum ma wyraźną trójdzielną strukturę:

  • Część pierwsza (hymniczna) — uwielbienie Boga w Trójcy, przyłączenie się do chóru aniołów i świętych: Ciebie, Boga, wysławiamy...
  • Część druga (chrystologiczna) — wyznanie wiary w Chrystusa: Jego wcielenie, odkupienie, zmartwychwstanie i drugie przyjście: Tys Król chwały, o Chryste...
  • Część trzecia (błagalna) — modlitwa o miłosierdzie i ochronę: Zlicz nas między świętych Twoich... Zmiłuj się nad nami...

Teologicznie Te Deum jest skondensowanym wyznaniem wiary trynitarnej i chrystologicznej. Wyraża chwałę oddawaną Ojcu, wyznaje bóstwo i człowieczeństwo Chrystusa, a kończąca hymn modlitwa błagalna jest prośbą o Boże miłosierdzie dla śpiewających go wiernych.

Muzyczne opracowania Te Deum

Żaden inny tekst kościelny nie doczekał się tylu kompozytorskich opracowań co Te Deum. Wśród najsłynniejszych: Te Deum Henryka Purcella (1694), monumentalne Te Deum Georga Friedricha Händla, Te Deum Josepha Haydna, wzruszające Te Deum Antonia Brucknera, słynne Te Deum Hektora Berlioza i Giuseppe Verdiego. W muzyce polskiej wyróżnia się Te Deum Krzysztofa Pendereckiego (1980), będące wielką medytacją nad Bogiem i historią ludzkości.

Kiedy i jak śpiewamy Te Deum?

W liturgicznym kalendarzu Te Deum śpiewane jest w niedzielę i uroczystości podczas Jutrzni. Tradycja zaleca też jego śpiew na zakończenie roku (31 grudnia) i na początku roku (1 stycznia) jako wyraz wdzięczności i zawierzenia. Indywidualnie Te Deum może być modlitwą dziękczynienia za szczególne łaski: po pomyślnych egzaminach, po uzdrowieniu, po szczęśliwym powrocie z podróży. Kościół zachęca, by w chwilach wielkiej radości sięgać po Te Deum, dołączając swój głos do odwiecznego chóru chwały Bożej.